Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

29.5.13

A cita do día

Á parte da que teño cos meus amores a partir de certa hora.
Unha que atopei hoxe inserida nun libro ben, ben, ben interesante: El lectoespectador, de Vicente Luis Mora.
Ultimamente volveume dar por ler intensamente (que deixar de ler, en realidade, nunca deixei, inda que houbo etapas de barbeito). Estou collendo carreira con textos que teño a man para as horas de bus e de pre-caer-redonda, sempre historias lixeiras que me engolen desde que abro ata que pecho, de Maruja Torres, de Elvira Lindo, de Millás... (a colección Alfaguara que me observa a xornada completa ás miñas costas mentres lle dedico as neuronas á produtividade), que combino con outros textos tamén interesantes que vou collendo na biblioteca.
Encadeando uns con outros. O da intertextualidade fai que de cada lectura teña que anotar catro, cinco ou seis títulos máis que van engordando a lista de pendentes. Maldita intertextualidade que me fai desexar unha tarxeta de crédito infinita coa que plantarme na primeira libraría decente que me deixe botar a tarde folleándolle e cheirándolle os andeis todos!
Pero ao que ía, a cita de hoxe, que me entusiasmou:

Os campos pechados son para o gando. De George Steiner.

Non vos parece marabilloso?
E outro descubrimento, remexendo por entre a páxina do ilustrador Leandro Lamas (leandrolamas.blogspot.com) descubro esta ilustración, que inclúo como divulgación e que me fixo sorrir. Xa sabedes o porqué.
Tiña no caderno de "aquí si que hai que gastar os cartos" o novo libro de Magín Blanco, A nena e o grilo nun barquiño. Non sabía que o ilustrara Leandro porque non o vira aínda fisicamente, así que agora a obrigación é máis obrigatoria ca nunca. Tamén está o tema da premura dos espectáculos por Compos, que temos que nos poñer ao día por se nos cadra ben achegármonos...
E hoxe, como última curiosidade xa, atopei un cancioneiro que precisaba para outros temas en Calameó de Pablo Díaz, da zona de Bergantiños e nos que sae el noviiiiño, noviño, noviño...
Fíxome graza realmente o cativiño que é este mundo. Sempre nos encontramos todos unha e outra vez.
Parecería un círculo se non fose un xeoide.
(o chiste malo é porque xa é tarde a neurona non dá para máis, xa bo fixen con poñer círculo e non poñer directamente redondel ou que sei eu...)
Aquí deixo a imaxe, para que me alegre o día e o blog.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...