Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

7.5.13

Pernas pra riba, pernas pra baixo...

E así che anda o mundo mundial.
Eu creo que como excedín o límite de tolerancia á estupidez humana xa case non me sae poñerme a escribir nada, nin diante do blog.
Hoxe estou remoendo aínda dúas noticias importantes e igual de indignantes.
A primeira é a reforma da lei do aborto, que me pon a vea mala a latexar a mil por hora, e de aquí, coma un saco sen fondo, saen florituras por todos os cornechos: o aborto parécese a ETA aínda que pouco (o da ETA cos do pp xa logo é tan absurdo coma a nosa canción infantil de boys-boys-boys, sabrina es de la ETA, boys-boys-boys, no tiene metralleta, boys-boys-boys, dispara con la teta...). Os da xeración dos 80 xa saben do que falo... pois o mesmo, agora ata vai paralelo o terrorismo da banda ETA e o aborto. Manda chover moito na Habana!
Eu creo que ese empecinamento de certos sectores retrógrados co aborto (que sempre vén da boca de quen menos sabe: igrexa -que xa me dirás que pode opinar a igrexa, que confía na xeración espontánea e na castidade- pero que exerce o sexo con abuso de poder e a pederastia, xente aburrida sen máis que facer que pensa que pode coartar as liberdades e os dereitos dos demais porque lle sae da gana...) En fin. Ultimamente oio e leo cada cousa sobre o tema que me arrepía.
Nas mans de quen estamos?
Calquera día volvemos á cartilla de racionamento e ao rosario diario.
E despois a (des)imputación da infanta..., que mira, ponme negra. A lei é igual para todos... PAR-TO-ME!
A min nestas mulleres políticas, relevantes pola nacenza, etc., que acadan postos de poder ou de favoritismo social e que cando as pillan afirman con contundencia: yo es que no sabía nada (e o mesmo dos homes, eh), dáme unha carraxísima...
Digo dos homes tamén porque non fago discriminacións. Todo me molesta, pero das mulleres moléstame con acidez porque digo eu que xa custa tanto chegar que, oe, xa que estás, lúcete un pouco. Mente, ou dá a cara ou agacha a cabeza, pero facerte pasar por muller floreiro repatéame.
Eu non sei se lles pasa a outras persoas iso.
Faltan referentes en moitas direccións. Faltan referentes masculinos que non vendan valores como o triunfo, o machismo, o éxito social, o culto ao traballo, a competitividade... e que si mostren máis humanidade, máis goce nas pequenas cousas cotiás, no coidado da xente do seu arredor, que non se importe con deixar ver que rompe cos roles tradicionais ou cos estereotipos... E tamén faltan referentes femininos de mulleres que ven recoñecido o seu labor, a súa traxectoria, o seu traballo, que pode ter éxito en ámbitos tradicionalmente reservados para o masculino...
A ver, que me lío. Son das que pensa que para alcanzar a igualdade de xénero non hai que coller precisamente o "peor" ou o que se lle critica ao outro sexo. Nin eu quero verme mexando de pé e sendo brusca ou prepotente cos homes, nin quero homes que necesiten princesas que os salven de caeren nas poutas das bruxas... Igualdade é igualdade, nin máis nin menos, bidireccional. E logo pois xa, a personalidade de cada un...
Por exemplo, unha anécdota. Onte había un meniño no bus, pequerrecho e moi gracioso que non paraba de facer monadas. Moitas señoras, mulleres, rapazas... ao pasar, facíanlle contos, xestos para reclamar a súa atención ou provocar o seu riso. Todo normal. Nunha parada subiu un rapaz, duns 30 anos e parouse co meniño unha chea de tempo facéndolle xestos e tocándoo. Mirouno TODO O BUS, todo o mundo o miraba e incluso alguén comentou: debe ser profesor de pequenos (para xustificalo).
Resultaba anormal e atípico que un rapaz se parase a xogar cun meniño que non coñecía de nada, e non resultaba estraño que o fixésemos todas as féminas alí presentes, cada unha de seu pai e da súa nai...
Explícome?
O caso é que a min, aínda que nin a infanta, nin cospedal, nin ana mato, nin talegón me representen en nada, nin me identifique con elas, que chegado o caso non sexan valentes e digan: yo es que estoy aquí puesta por el estado, pero te soy tontita... repatéame. Arrrrgggg!!!!
Afortunadamente, moitas outras mulleres que tamén teñen moito que dicir non me defraudan: Ada Colau, Almudena Grandes, Elvira Lindo... por fortuna, as outras fantochas axiña caerán no esquecemento, ainda que se lles dea tanta cobertura que me enferma.
En fin, vaia entrada de trapallada.
É tarde. Estou cansa. Vai mal tempo. Teño diaños internos en pugna constante e non os dou calmado. E eu que sei! Esta crise, que me resta folgos e me alimenta a golpe de non dou crédito!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...