Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

25.11.13

The only one, the only one...

O 25 de novembro é o día internacional contra a violencia de xénero.
Xa sabedes que eu fuxo moito dos días conmemorativos, son máis do día a día. Estou con Lois Pereiro cando se pregunta para que se quere un poeta vivo, se non se sabe que facer con el... (os que teñades curiosidade, achegádevos á súa obra).
O caso é que nestes tempos tócame volver revisar todos eses estereotipos e roles que, sen querelo e case sen poder loitar contra eles, se van inculcando desde a infancia.
O rosa. As pezas de roupa. As actitudes. Os xoguetes. Os xogos. O rol no grupo. A publicidade que os bombardea. As letras das cancións. As películas... En fin, unha ristra de cousas que andan polo aire, aberta ou veladamente, e que fraco favor lle fan á sociedade.
Sobre a violencia exercida cara as mulleres tense dito e escrito moito, e de maneira moi lúcida (aínda que tamén moi torpe). Supoño que, coma en todas as ocasións, un só a acaba de comprender cando lle toca de preto ou a si mesmo.
Por fortuna, moitas actitudes xa van cambiando, aínda que sexa alarmante a actitude controladora da rapazada (grazas, en boa parte, aos mecanismos de control que poñen en bandexa as novas tecnoloxías, que ofrecen datos de xeolocalización espazotemporal que abraian).

Como curiosidade impactante, un test de que me falou un compañeiro. Chámase o test de Becheld e consta de tres simples preguntas. Pois ben. A resposta para esas preguntas tira uns datos arrepiantes sobre o cine que consome a maioría da poboación. Buscade información pola rede, habedes ver...

E agora deixo unha canción, que moito teño bailado, e sen saber inglés xa intuía que iso de ser o único, o único, o único non debía ser moita cousa. Parade algunha vez a reflexionar sobre as letras das cancións de amor romántico (xa non me vou meter na perrea nin demais). Son case peor ca as relacións dos debuxos disney. A palabra esposa e esposo para min tiña que borrarse do mapa, ou atarlle as pernas aos curas con elas.

Estes días empecei un curso de resolución de conflitos e habilidades comunicativas e descubrín un interesante poema, é da terapia Gestalt e paréceme moi atinado. Inclúoo tamén.

A canción.


 O poema (ou oración, ou como se lle queira chamar), na súa versión en castelán, de Fritz Perls.

Yo soy Yo.
Tú eres Tú.
Yo no estoy en este mundo para cumplir tus expectativas.
Tú no estás en este mundo para cumplir las mías.
Tú eres Tú.
Yo soy Yo.
Si en algún momento o en algún punto nos encontramos,
será maravilloso.
Si no, no puede remediarse.
Falto de amor a mí mismo,
cuando en el intento de complacerte me traiciono.
Falto de amor a ti,
cuando intento que seas como yo quiero,
en vez de aceptarte como realmente eres.
Tú eres Tú y Yo soy Yo.



Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...