Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

26.12.14

Acaba un ano

Outro máis de escolarización. Deses de estar "ao outro lado". Prometo que, cando retorne á docencia, a miña empatía cos pais e nais dos abrochos estará traballada moitísimo máis a fondo. Como me toque ser titora, penso chamalos a todos con toda a frecuencia que poida e máis.
Chegaron os traballiños, as nenas todas contentas cos seus experimentos e os seus centos de folios de traballiños encadernados. Traballar, traballaron a eito, non se pode negar.
As "notas", a verdade é que as abrimos máis porque nos preguntan por elas ca polo noso interese nelas. A estas alturas da vida, só deberían ser relevantes aspectos como "ten problemas de tal ou cal aspecto graves que necesitan un especialista", o resto é pouco relevante, digo eu, irán madurando aos poucos e todas e todos chegarán a ler, escribir, debuxar por dentro, separar palabras e todas asquelas cousas que se supoñen obxectivos que cumprir.
Pero si que boto a faltar un informe en que as valoracións sexan máis subxectivas. Iso que antes se daba no cara a cara dos teus pais cos mestres e que agora non existe, porque son tantos, as titorías tan escasas e tan inaccesibles que é máis que probable que só teñas 10 minutos de toooooodo un curso escolar para que a persoa coa que compartes a vida dos teus rebentos che dea a súa opinión rapidiña (a poder ser).
A min iso paréceme o peor, non o podo negar nin disfrazar.
Sei que a culpa é do "sistema", non lle vou apoñer culpas a quen non as ten, pero vaia ocorrencia limitar a participación de pais e nais na educación en etapas como infantil. Cada vez que o penso, arrepíntome cen mil veces de non ter apostado por unha unitaria. Se a profe coa que contactei antes de nada xa falou máis comigo en dous días ca toooooooodo o resto de mestres que tratan as nenas en case dous anos!!!
O ano pasado había un informe. Vale, era o mesmo para 25 nenos, pero era o cravo ao que te amarrabas para quitarche un pouquiño ese sentimento de estar fóra da vida dos teus fillos tantas horas e non saber nada nin por un buratiño (benaventurados aqueles mestres que teñen blogue de aula, sexa aberto, pechado ou como queira que o deseñasen, eles son elevados aos altares nas longas horas de parque polo feito de ter ese porteliño aberto, tanto ten o que fagan, a súa metodoloxía, os seus resultados... só esa confianza que dan xa é moito). Os demais, pois temos que roelo así.
Este ano non hai informe. Non é que nos faga falla. Nós podemos intuír como vai só con ver se teñen gana ou non de ir ao cole.
Sabemos cando non están felices porque tiveron un problema no patio. Ou porque sempre cando xogan aos roles lles toca "o peor papel" un día si, outro tamén. Vemos que seguen sendo unhas covardiñas cando chega alguén e dunha patada lles desmantela o xogo que armaran durante unha chea de tempo no parque, ou cando baixan correndo do tobogán porque se senten ameazadas por nenos ou nenas máis seguros que pisan máis forte. Vemos que teñen interese por saber, porque nos acribillan a preguntas sobre isto ou isto outro. E tamén vemos que van adquirindo o rol de "nena-nena catálogo", que reproducen estereotipos que aprenden dos iguais e outras cousiñas que teremos que ir traballando nós.
Pero non, este ano xa nin houbo informe.
Debo supoñer tantas cousas que de tanto supoñer férveme a cachola.
A min o tema da escolarización decepcionoume, non o vou negar, porque as experiencias doutras persoas próximas foran ben distintas. As miñas respostas case sempre son: non sei, non sei, non sei, ah, non sabía, ai, pois logo, tanto así? pois non tiña nin idea...
E non. Non é desleixo. Prométovos que non o é. A min, inda que me sacase tempo, esforzo e o que fose, encantaríame participar. Encantaríame poñer o meu gran de area. Encantaríame "saber de que falan".
E o máis malo de todo, é que xa me resignei.
Ultimamente a miña vida resúmese en que a resignación enguliu o meu verdadeiro eu. Este ano que vai rematar viviu cuberto dese pano resignatorio e eu xa non son a mesma eu, son a eu-resignada.
1. Resigneime a que a escola das nenas é un ente á parte da nosa vida. Que intentamos facer coma eses circuliños que de tanto chocar acaban entrando e tendo puntos en común, pero non hai xeito. Sempre acaba chocando e saíndo disparado con máis forza.
2. Resigneime a que a lingua de fóra da casa non sexa a mesma ca dentro e que haxa que estar sempre con algunha xustificación na boca cando non debería haber necesidade.
3. Resigneime a continuar inercias en moitos e importantes ámbitos que me fan infeliz e sentirme fatal e pouco valorada moitas horas ao día.
4. Resigneime a pensar que non podo cambiar as cousas, cando antes tiña máis valentía para afrontar e enfrontar as situacións.

Este ano vai alá e, en termos xerais, foi un pouco merda pinchada nun pau, porque non souben aproveitar como debera esas persoíñas que pululan sempre ao meu redor e o pouco tempo que teño para pasar con elas, nin eses momentiños que, de aproveitalos, son o que te fan feliz ao cabo do tempo.
Os anos impares sempre foron mellores para min, case todas as grandes cousas me sucederon en impares, así que teño esperanza que este novo me traia valentía e sabedoría para cambiar o que non me gusta polo que me gusta, para apartar con decisión do que me resulta tóxico e para encherme de forzas para compensar o que considero que non está compensado co que poida tirar da miña colleita.

14.12.14

O Nadal... Ti tamén, Nadal, ti tamén...???

Estes días as pequenas parece que falan máis galego ca nunca, e mellor ca nunca. Por fin empezan a contraer as preposicións e os artigos... xa case afixera o oído e xa nin me poñía os pelos de punta escoitarlles dicir "podemos pintar en a mesa?" (a todo se afai o ser humano)... E entón leo a enquisa, non me di nada que non percibise polas miñas parabólicas, pero aí está, tan pouco subxectivo que non deixa lugar a dúbida. E cáeme a alma aos pés e o meu ilusionante novo estado vese asolagado pola solidariedade con todos aqueles pais e nais que, inda transmitindo e poñendo todo o seu empeño, ven como a transmisión rompe, polas razóns que sexan, e os seus abrochos non din migalla da lingua que lles falan os proxenitores... Do resto, dos que xa non transmiten, xa non digo nada. A casuística e as motivacións son múltiples, variadas, inexplicables, moitas veces prexuizosas sen querelo ou queréndoo consicientemente... vaia, que cada un na súa casa... en fin. Oxalá as percepcións sociais cara a lingua fosen ben diferentes, xa non habería argumentos, pero iso é fariña doutra muiñada.
O caso, estaba eu tan contenta con esta evolución positiva que se vai producindo na miña casa, en serio, tan cuantitativamente e cualitativamente positiva que estaba ata pensando en buscar os colaboradores e colaboradoras e comelos a bicos.
Entón entramos de cheo no tema Nadal. Ben, a profe de música buscou unha panxoliña xenial, que á parte de non falar de niñosjesuses, reyesmagos e belénviviente, e que é unha canción como podía ser outra, pois ten un ritmo chulo e unha letra graciosa e en galego.
E elas cántana e inchan o papo coma se fosen grandes divas da canción. E o mellor, grazas a iso, xa espertou o interese por saber o que é un peto real, e descubriron que é igualiño ca o "pájaro loco" dos debuxos, que peteira nos troncos, que ten crista vermella... cantidade de léxico, datos científicos e moitas outras cuestións que aprendemos grazas a unha canción, un ordenador e unhas cantas follas impresas. Aí queda iso só cunha das estrofas.
E chegamos ao momento do xogo. E cada vez os xogos de imitación introducen máis o galego. Ata agora era impensable, os médicos, as casiñas, o cole, o súper... case todo era en castelán. Pero pasa o tempo e xa son xogos máis sofisticados (produto de máis experiencias vitais e máis madurez) e abranguen máis campos de imitación e, de novo, volve entrar o galego: ir ao monte apañar cousas, facer debuxos, cociñar e preparar unha festa, patinar, ir ver unha obra de teatro, viaxar no tren para ir a algures, representar ou contar un conto, facer un espectáculo... (o noso traballiño vai dando os seus froitos!!).
Imos recuperando ese espazo para a nosa lingua, é marabilloso, claro.
Pero chegan os catálogos que nos deixan diario diante da porta con premeditación e aleivosía. E toda a bonequería e bichería variada acórdalles de novo e dálles por recuperar os xogos coas bonecas e as bonecas non falan galego. As bonecas cóidanse, vístense e aliméntanse en castelán, e lévanse ao parque en castelán.
Eu recordo a miña infancia, nun barrio galegofalante, practicamente todos galegofalantes, e xogando coas barbies en castelán, porque a ficción incluía certo grao de verosimilitude e ¡que credibilidade tiña unha loira espectacular falando galego! Pois iso. Os mundos parece que non avanzasen un carallo en trinta anos.
Parece unha superficialidade, pero se os referentes dos rapaces e das rapazas, pequenos e non pequenos, falasen galego, outro galo nos cantara.
O furby... cantos furbys venden en Galicia? (eu xa vou contribuír con dous, mal que me pese), pois é un programa, canto custa que a app traia o galego como opción? ben pouco, probablemente, o que lle custe a tradución ou a revisión da tradución, e máis nada, pois non, a 80 euros por furby, se todos fixésemos presión, digo eu que non lles quedaría outra. Unha boneca que fale galego, os videoxogos que falen galego, as películas que inclúen dobraxes, que estean en galego...

Si... a culpa é das familias, di Fakejoo... e queda tan largo coma longo... papaverzas...

Chegados a este punto, boicotéame a escola, boicotéame a sociedade en xeral: o supermercado, o concello, a administración, as actividades culturais, as deportivas, as casas de bólas dos cumpreanos, os iguais que mas miran "raro", as grandes superficies, os debuxos animados... e agora o Nadal, tamén o Nadal...

Pois si... tamén o Nadal, aínda que vaiamos compensar o furby con contos en galego, espectáculos en galego, tempo coas nenas en galego xogando a mil xogos sen xoguetes e con eles, o Cenorio, barallas mudas e todo o que nos pase polas mans... sei que o furby nos vai gañar a todos, polo menos un tempo, e vai estar no podio. E ou consigo que me fagan caso os da empresa e acaben ofrecendo a opción da nosa lingua, ou xa podo ir buscando unha boa capa peluda de cores, uns ollos desorbitados, unhas orellas enormes e poñerme a traballar...

Non tiña que ser tan difícil... non? Cansa ter que vivir sempre á defensiva, sendo a resistencia...



9.12.14

Paréntese

Este blogue está coma a dona, en paréntese.
Cando non hai moito que dicir, é mellor estar calada.
Ultimamente a montaña rusa bota máis tempo a rentes do chan, queimándome as cachas, ca divertíndome nas reviravoltas.
Así que imos darlle tempo para poder velo con perspectiva.
Teñan vostedes boa xornada. Volvemos en breve.

17.11.14

As relacións auténticas


A verdade é que chega un momento na vida no que te decatas de que a xente vai e vén, acompáñate por momentos, despois desaparece, volve aparecer ou xa non o fai máis nunca. E iso non é malo nin ten por que selo.
Os camiños son así, ás veces solitarios e ás veces multitudinarios.
Con todo, manter relacións auténticas ás veces vólvese moi complicado.
Ter fillos ou fillas cámbiache o taboleiro do xogo e incluso as normas de xogo. Veste na obriga de manter relacións, ás veces superficiais, arrastrados polas súas propias. Ás veces esas relacións afondan e derivan nunha amizade ou, polo menos, nunha simpatía, e ás veces obrígache a gastar horas de maneira demasiado superficial. De todo hai.
Agora que se achega o nadal, moitos dos meus amigos e amigas volven pasar uns días pola terriña e volvemos quedar, atoparnos, vernos, falar cara a cara e deixar á parte outras canles de comunicación, que axudan, pero que non deixan de ser frías. Mirar aos ollos á xente axuda moito a determinar se o que están dicindo é sincero, auténtico, pose, ou se só o di para deixarte tranquila.
Ás veces unhas cariñas de moita risa nunha pantalla só son un SOS disfrazado dun ei, podo con todo, non te preocupes por min
Eu ben sei que as miñas circunstancias cambiaron, e mal que ben, vouno asumindo. Xa non podo andar de noite por aí (nin tampouco me apetece máis que de cando en cando, todo sexa dito), e que moitas tardes quedar comigo supón levar unha certa dose de parque infantil ou similar, e que mellor xantares que ceas, mellor espazos abertos que pechados, mellor avisarme antes ca no momento, para que poida planificar…
E inda así, intento adaptarme tamén ao que foi, para que non todos teñan que facer o esforzo por min. Eu tamén podo/debo/quero facelo polos demais.
Ás veces penso que o consigo e outras penso que non. Se non, non explicaría por que algunhas persoas me exclúen dos plans sen consultarmo.
Ás veces véxome intentando xustificar por que nin sequera hai un intento de inclusión. Non así con todas as persoas, loxicamente, se non, pensaría que de verdade algo pasou, hai moita xente, por fortuna, que aceptou os cambios, que os asumiu como naturais, que facilita as “quedadas” ou que, polo menos, continúa enviando as convocatorias tamén “de adultos” para que, se pode ser… que por preguntar que non sexa. E cando pode ser, é marabilloso e produtivo. Teño que dicilo, esas conversas que rematan ás tantas da mañá son tan proveitosas que nin dun máster intensivo sacaría tanto.
En cambio, noutras ocasións, cousa que me desconcerta, cóntase comigo noutros ámbitos e despois, á hora de facer o que era tan cotián… pois non.
Xa digo que me desconcerta, porque eu si que sigo facendo mil cousas, e si, tamén necesito desconectar do diario, dos arrefriados, das merendas, dos comedores, das extraescolares, do cole e de todas esas conversas de “puntos comúns” con xente coa que te ves na obriga de interactuar.
Sígueme interesando a lingua, a política, o ensino, as vidas persoais das persoas que me importan e que quero, a música, os concertos, os festivais, saír pola noite, as novidades literarias, as exposicións, as feiras culturais, o cine, a sociedade en que vivimos, a vida en xeral e nada en particular…

9.11.14

Applícate o conto

Por casualidade fun dar con esta aplicación que fixeron unhas mestras para animación á lectura. A aplicación está moi ben, con contos de rapaces, ilustradas por eles... gústame calquera iniciativa de animación á lectura, inda máis se é en galego. A verdade.
Pero ao tempo, suscítame sentimentos encontrados, como xa puidestes ler en moitos outros post que teño escrito neste blogue.
Sempre me gusta ver que hai xente que loita por ir mordendo pequenos espazos lúdicos para os pequenos e non me canso de asistir a contacontos, teatros, presentacións, xogos... nos que a presenza da lingua é un reclamo.
Moitas veces teño que asumir a realidade e engulir fel cando vai rematando e teño que saír cos oídos ou cos ollos botando bágoas e morder a lingua para que non me saia un enormísimo MÁTAME CAMIÓN!
Os atentados contra a fonética, a gramática e a sintaxe son tan frecuentes e habituais que case acabas asumíndoo como o normal e o esperable...
Ao final xa dubidas ata de todo. Acabas por aceptar que aínda que a calidade sexa cativa, polo menos é en "galego" ou "pseudogalego".
Con isto pasoume igual. Co fácil que sería chamarlle Applica o conto, e seguiría tendo o xogo de palabras, xa me bota para atrás á hora de ensinárellelo ás nenas.
Porque non se trata dunha iniciativa persoal así a secas, ou comercial, na que ti podes elixir ou non quedar con ela... trátase de mergullar os nosos futuros galegofalantes na lingua...
A parte de animalos a ler, a contar, a escoitar, a imaxinar... non digo que non se cubra. A de aprender unha lingua de maneira correcta... pois non, a verdade.
E despois aínda temos que oír que somos uns roñóns, que a todo poñemos pega, que somos uns talibáns da lingua...
Quero imaxinar as declaracións dos pais e nais se isto se fixeseen castelán nun colexio, que sei eu, extremeño, e as mestras, con toda a súa boa vontade, sacasen unha aplicación inzadiña de erros de ortografía e gramática, ou usando un nivel de lingua desaxeitado... ían levar que rañar para toda a semana.
Eu non quero sinalar a ninguén, e non podo máis que darlles os parabéns polo esforzo, polo traballo, por querer facelo de maneira ilusionante en galego... Pero un pouco de rigor á hora de usar a lingua penso que non é unha esixencia moi dura, cando estamos falando de "ensinantes da lingua".
A min sábeme mal ter que prender o ordenador e comezar desacreditando a historia: mirade, isto non é así, non se pode dicir "aplícate o conto", é un calco do castelán, en galego o verbo é "aplicar", non "aplicarse" e nós temos unha fraseoloxía riquísima e bastísima que teremos que ir aprendendo (ao parecer, na casa).
Non quero ser inxusta, nin poñer tacha á obra, lonxe de min ese sentimento destrutivo. Só digo que, inda que sexa, que mo pasen a min que llelo reviso nun momento e encantada da vida...
E deixo un deses vídeos que ilustra esa delgada liña entre ben e mal no calidoscópico tema da lingua. Por unha banda, xuntabámonos todos cantando en galego na rúa, galegofalantes e castelanfalantes, por outra, os paleos sentiamos que "o noso" estaba mal porque non era o que viamos no modelo, e os "neos" aprendían unhas pautas totalmente equivocadas.
É unha mágoa que non se puidese estudar que foi o que aconteceu a partir de aí. Agora arrepíame escoitar a tantos "paleos" colocar mal o pronome e usar a conxunción "y" cando se atopan en contextos "formais" e moitos "neos" tan despreocupados incorrendo unha e outra vez en erros facilmente emendables e que todos coñecemos de sobra.
Podería poñerme a meditalo e a falalo seriamente, pero non é o lugar. Hai xa moitas persoas que saben o que din e por que o din. O meu é unha humilde visión parcial.
Velaí o amor/odio cara a Aerolíneas federales, por poñer un exemplo.



5.11.14

A covardía

Nunca reparara en que ser covarde pode ser tan tóxico para os demais como ser hipócrita, ou mentireiro, ou prepotente.
A covardía é tan estraña, tan nociva, tan oculta, que normalmente acabas por ser benevolente con ela.
Teño mágoa dos covardes, que non teñen argumentos nin afouteza para defender as súas opinións nin as súas ideas.
Que teñen que esperar a que se dean as circunstancias óptimas para expresarse, porque teñen que facelo sobre seguro, cando ninguén os ve nin os oe. Pois os seus argumentos quizais sexan débiles, pouco fundamentados, baseados en opinións prexuizosas ou simples maldades persoais.
Os covardes, tan inseguros, tan febles, case me espertan compaixón.
Que mágoa non poder botarlles un cable, dicirlles que non necesitan selo, que non vai haber castigo...
E que difícil é ter que facerse o chosco podendo ver...

4.11.14

Changes are coming

Veña. Optimismo. Que os tempos han ser chegados.
Deixo un vídeo do Bob, que este si que cambiou do día para a noite, e sen se cortar, vaia! (non digo que vaia ser o modelo, nin moito menos).


27.10.14

Outono

De cada estación, unha aventura.
Sei que tiñamos que estar baleirando e pintando cabazas... pero case preferimos saír ao monte.
Inzadiño de cogomelos e fungos de todas as formas e cores, e camiños cheíños de ourizos co dente regañado.
E mil historias que inventar: de tobos de raposos, de lebres, de esquíos pillabáns, de camiños con trampas e obstáculos, de silvas que te van prendendo para botar unha leria...
O outono é marabilloso! E elas tan dignas cos seus bolsos listos para a recolleita: follas, balocas, landras, castañas, pedriñas...


25.10.14

Desaprendendo

O mundo moitas veces éche curioso, curioso. E ás veces sorpréndete coincidindo con xente que che agrada, da que aprendes ou que sei eu.
Co twitter ultimamente pásame iso, que descubro xente, que non coñezo persoalmente, coa que teño unha coincidencia en moitas opinións, ou que me mostra cousas que me fan pensar.
Debe ser que me fago vella, que ultimamente só me presta rodearme por aquelas persoas que me agradan dun xeito ou doutro. Tanto ten a idade, as circunstancias, se a coñezo ou non e onde nos atopemos. 
Do resto intento fuxir o máximo posible, porque acaba por resultarme tóxico coma andar a chopos de lixivia pola vida.
O caso é que hoxe, así fochicando no twitter atopo unha foto de Niñóns, unha praia de Bergantiños. E sen pensalo púxenlle que era a praia da miña infancia. Éo, definitivamente. E coincidentemente, en datas aproximadas, tamén era a súa praia.
Quizais teñamos coincidido arredor do lume nalgunha ocasión. Eu cativa que nin chegaría aos dez anos e el (ou ela, non o sei) quizais tamén cativo, ou adulto (non o sei tampouco).
Pero en realidade pouco importa. O mundo é de todos, e só te fas consciente cando o pensas seriamente. Se se tivese máis iso en conta, outro galo nos cantara.
O caso é que me trouxo moitos recordos ver esa area, ese regato atravesándoa, ese mar frío coma o demo, ese monte abrigándoo todo.
Tantas veces xogando alí, correndo, apañando cágados, subindo ao monte, durmindo mirando ese ceo, bañándonos de noite, chovendo...
Eu tamén quero iso para as miñas pequenas. Non quero que só saiban viaxar en avión, ou en tren. Durmir en hoteis.
Eu tamén quero que saiban que a praia de noite cheira distinto. Que bañarse mentres chove é marabilloso. E que os cágados escorregan entre as mans coma se fosen pequenas onzas de xabón.
Que o día non acaba aínda que o sol non estea no ceo, e que a pel pode doerche cando a auga está tan fría coma o xeo.
Aprendemos a ir a todos os lados con todas as comodidades. A pensar que os nenos teñen que estar cómodos vivindo nas burbullas. Que non podemos romper as súas rutinas. Que debemos separar o seu mundo do noso. Non transmitirlles as nosas preocupacións, os nosos puntos de vista. Que os amigos que non teñen fillos separan as súas vidas das nosas e só conflúen nas ceas anuais, que as xeracións non se mesturan.
Nas nosas acampadas había avoas, avós, vellos, vellas, xente con fillos, xente sen eles, adolescentes, meniños pequenos, xente que tiña traballo, xente que non, emigrantes que volvían, outros que pensaban emigrar... e comiamos pan con algo da brasa, e bocadillos de chourizo e auga da fonte. E abriamos as portas do coche con música para bailar e cantar todos xuntos.
E por uns días, sen querelo, o feedback valía, sen pretendelo, para o que só hoxe, mirando cara atrás, podemos valorar: o respecto, a admiración, que a vida hai que afrontala como vai vindo, que non se necesita demasiado para ser feliz se queres selo, que no máis pequeno é onde se atopa o acougo e a calma...
Como puidemos deixarnos seducir por pensar que acumular é a solución: casar, traballar, ter fillos, hipotecarte, traballar máis para pagalo, traballar duro e pisando cabezas para promocionar, e crialos dándolles todo do que nós pensamos que carecemos...
Como nos deixamos enganar así?
Ás veces miro ao meu arredor e penso se a xente se está desaprendendo coma min... ou, polo menos, estarémoslles enviando a mensaxe  correcta aos nosos cativos e cativas ou viranlles con outro conto coma a nós?

24.10.14

Fin de semana

Hoxe cúndeme escoitar os Delinquentes...
Danme alegría de vivir.

Aquí volo deixo:


23.10.14

Agora que me vou facendo grande

Vou aprendendo algo máis da vida. Era boa verdade esa sabedoría popular que di que o raposo sabe máis por vello ca por raposo, é un feito.
É algo que veño falando coa xente máis achegada ultimamente, e que, por fortuna, aínda con todos os meus anos de vida, aínda nunca experimentara.
Iso de que alguén teña merda dentro dun bote bonito e por iso deixe de ser merda, e outro teña unhas sementes nun bote, pero o bote sexa máis ben feocho. O do bote de merda será promocionado, loado e recompensado. O do bote das sementes terá que ilas comendo se quere ir tirando.
En definitiva, se teñen vostedes merda e sementes, esquézano todo e corran procurar un bo bote.

22.10.14

Os de Galicia Bilingüe

Son xente, como diciamos de pequenos, parva profunda e en coma irreversible.
E a Voz de Galicia, por lle facer de voceiros, máis parvos aínda, se cabe.
E por riba recibindo subvención de política lingüística... é que, é que... o mundo, por momentos, é un despropósito continuo.
Xa non escribo moito, porque paso a meirande parte do tempo pensando que isto só pode ir a peor, non ha necesidade de afondar máis no tema.
Polo resto. Polo resto, roendo no resto.
Non me matriculei no máster. Fun realista coas miñas posibilidades. Xa non teño gana de vivir contra o reloxo e contra as circunstancias por algo que non sei se me paga a pena e que me deixa os petos furados.
E pouco máis que contar.
Sobrevivindo, coma todo quisque.

6.10.14

o botón de reset

Hoxe ía poñer unha fotiño de la tonta del bote, porque ás veces creo que me identifico.
O meu case sempre é pose.
Que non postureo.
Disto os psicólogos e as psicólogas sábenche moito, dos múltiples e variados mecanismos de defensa que se utilizan para (sobre)vivir feliz.
Despois pensei en poñer algún deses memes graciosos que hai pola rede e escribirlle un pé. Gústame bastante esa idea, pero xa hai tanta xentiña con imaxinación, graza e retranca que o fai, que me parece unha intrusión que non achega nada.
Ultimamente o tema da política tenme desganadiña perdida. Así que o imos obviar.
Se eu fose, que sei eu, Dávila, tería material para tiras a dar co zoco, non deixan de proporcionárnolo día a día os que nos (des)gobernan.
Ao final, pasei, e revisando no twitter atopei unha frase de Manuel Rivas que é algo así como unha máxima para vivir con humildade: exercicio diario, subir ao máis alto do Ego para despois tirarse (ou baixar). Ben, non é unha cita textual, porque non me lembro, nin me dá por aseguralo, sonche así de preguiceira a certas horas.
Paréceme moi, moi, moi, moi boa recomendación.

Despois pensei, tía, non te podes deixar levar polo cotián, polo feo do asunto. Ti persevera.
Teño planeadas cousas moi grandes.

Beffafadkjfnads lkafjndadfadsjfd, que luns mamasita!!!

30.9.14

A unitaria…

Cando nos tocou escolarizar as pequenas pensámolo moito. A educación que queremos para elas alónxase moito das purpurinas, das princesas e do rosa.
Queriamos darlles unha educación aberta, positiva, reforzando a súa autoestima, abríndolles posibilidades para explorar.
 E queriamos que a escola nos colaborase a iso. Aínda que eramos conscientes de que todas nun saco non collen.
Vivir na sociedade é o que ten, que te tes que amoldar tamén a ela.
O primeiro ano pasou ben. As nenas afixéronse. Gustounos que fose un profe rapaz, por riba co entusiasmo dos primeiros anos de docencia, cariñoso e alegre.
Xa non se lle podía pedir máis á vida.
Un cole masificado, si, saturado, tamén, con xente cada un da súa casa, pois tamén. Iso en conxunto ben xestionado pois é o que hai, tampouco ten por que ser negativo.
Cousiñas houbo, claro.
Sempre ten que vir a líder do grupo sinalarte co dedo, porque te acusa de demasiado infantil, ou demasiado pouco princesa disney.
O mundo é feroz desde a primeira socialización.
Este ano é outra cousa. Hai que estar sentados. Hai que escribir moito. Se te levantas hai castigo. Se falas alto hai castigo. Os maiores quítannos todo no patio. Un maior díxome que me daba un puñetazo. 
Cousas de rapaces. Si. Pode ser.
Eu tamén vivín iso, por iso quería outra cousa para as nenas.
Os meus problemas de lateralidade, entre outros moitos, veñen dados porque ninguén se parou a explicarme ben dereita-esquerda.
O meu tamén foi unha escolarización errática e masificada. Despuntaba algún, algún para arriba, algún para abaixo. O resto eramos unha masa. Algúns días incluso me chamaban polo nome de meu irmán (¡!), e ás miñas irmás polo meu, a unha polo da outra…
Así que ao comezo tiñamos claro que irían a unha unitaria. Así nos custase o esforzo de levalas-traelas, coche, e sen posibilidade de servizos de comedor se nalgún momento o necesitabamos.
Pero despois deixámonos levar e deixámolo ao azar, veña, o cole que nos toca por proximidade e que sexa o que sexa.
Agora vólvenos roldar a idea da unitaria.
Ves esas fotos deses sorrisos de orella a orella, duns cantos raparigos de entre 3 e 5 anos. Cunha mestra que coñece a cada un deles polo nome e polo pé co que coxea. Ese patio que ocupan cando o tempo o permite sen horarios… ese ritmo que vai canda a súa madureza…
En realidade iso é o que quero para min. Cando teño moita gana, traballo e son produtiva a máis non dar. Cando non a teño, todo o día é un desastre e o humor é unha desgraza.
Cando teño forzas, nado voltas á piscina ata que o corpo me di que xa non quere máis, cando non as teño, nin un sapo daría máis mágoa ca min no medio da auga…
Como non desexar iso para quen máis se quere no mundo?
O peor… os lazos xa establecidos. Esas pequenas amigas e amigos que as reciben a bicos no parque, esas persoas coas que xa atopaches certa afinidade, os compañeiros do barrio que quizais as acompañen ao longo da súa vida, como nos pasou a nós…
Que é o que pesa? Que debe pesar? Facemos unha listaxe de pros e contras? Unha decisión en quente ou deixámola repousar?... Que complicado se nos volve todo ás veces… tan complicado!

27.9.14

A LOMCE e primeiro de Primaria

Ultimamente penso moito nesta nova lei. Porque me toca, entre outras cousas, de cheo no traballo e na familia, así que me afecta en moitas frontes.
Escoito como os pais e nais afrontan con preocupación esa nova etapa, un pouco perdidos, discutindo o asunto de se teñen que saber ler ou non.
Algúns saben, outros non.
Dependeu de moitos factores.
Ata agora eu sempre "defendía" os mestres e mestras de infantil que se dedicaban en corpo e alma a, entre outras moitas cousas, educalos como pre-lectores e pre-escritores, porque hai tanto que facer, que sentalos a repasar letras cando aínda non son persoíñas maduras, non ten moito sentido.
Ademais, legalmente, non é unha etapa de escolarización obrigatoria.
Iso xa o xustifica todo. Que un neno entre lendo en primeiro de primaria non quere dicir que os demais teñan que facelo.
Pero agora o currículo éche fariña doutra muiñada.
Ata agora, a lectoescritura prevíase como un contido que había que adquirir ao longo do primeiro ciclo da primaria (ATA O TERCEIRO CURSO!), así que ningunha mestra de infantil tería por que poñer os rapaces a silabar e a escribir enunciados se non o consideraba oportuno.
E os mestres e mestras de primaria eran os encargados desa tarefa marabillosa, de enfrontar aos pequenos xa afeitos aos trazos, á pre-escritura e coa cabeciña chea de contos e historias nas que recoñecen letras e palabras a ese labor de ordenalo todo na súa mente e levalo ao papel.
Ai, pero agora a lei xa non fala diso.
En primeiro de primaria fálase de contidos que son palabras maiores: escribir pequenos textos simples, calcular o espazo que necesitan para escribir enunciados, revisar e corrixir os seus escritos, responder por escrito pequenas preguntas de comprensión lectora.
Si. Teñen que saber ler e escribir en primeiro. E ademais, teñen unha carreira de fondo ata terceiro, ata a proba de diagnóstico que determinará que coles "molan" e cales "non molan nada".
Parece pouca cousa, pero en realidade é moi forte.
Así que agora que os pais, nais, mestres e mestras comezan a tomar conciencia de que o panorama cambiou, e moito, tamén comeza a entrar o pánico.
Eu só digo que xa hai quen pasa as tardes facendo fichas e tratando de ensinar a ler os seus rebentos... e non coas técnicas que espertan o amor polas letras, porque non todos valemos para abrir esas portas así tan facilmente.
A adquisición da lectoescritura é unha escada que cómpre ir subindo chanzo a chanzo.
Hoxe atopei esta interesante publicación e pensei en que, quizais, eses "facedores" de currículo, moito non deben ler, e moito de nenos e nenas non deben saber.

Déixoa para quen gustar...

25.9.14

castigo, castigado, castigar...

Na casa ultimamente óense unhas palabras que pensei que non oiriamos.
Educar é complicado, é moi complicado, pero intentamos que sexa un traballo bonito e tranquilo, na medida do posible.
Así que castigo recordábanos un pouco a outros tempos, nos que ser neno ou nena significaba ser o último mono da casa. Nin tanto, nin tan pouco.
Intentamos facer as cousas o mellor que se nos ocorre, e tratar de influír na súa conduta de maneira positiva e non cargándoas de prohibicións, penalizacións e castigos.
A vida pode ser mellor ca iso.
Agora traen na boca seguido o verbo, ou o adxectivo.
Moito se debe castigar nesa aula.
E o caso é que pola noite confésanme: nós falamos baixiño, e estamos quietiñas, portámonos ben e facemos o nome, ben dereito polos puntiños.

Quero crer que como están tan sorprendidas, cóntano coma se fose unha realidade á que non estaban afeitas e que teñen que enfrontar e afrontar.

E no medio nós... aínda pensando como podemos estar no medio, sen prexudicar a ningunha das partes.

22.9.14

Deixar os fígados por algo

Case nunca paga a pena.
Así que se estás pensando en deixalos, mira primeiro se che compensa.
No mundo sempre hai quen sabe máis (aínda que non o saiba).
Quen é mellor (aínda que non o sexa).

Non todas as persoas valemos o mesmo.

Veña. Comezando a semana.

19.9.14

A escola, un outro ano máis

Desacóugame moito este tema. Porque cando penso nel a cabeza e o corazón moito me pelexan.
Dáme moita rabia que as miñas preocupacións non atopen un acougo racional. É coma esas situacións de indefensión, que asumes, que acatas, pero que che deixan mal corpo.
Non quixera volverme unha nai paranoica.
Pero dáme carraxe como son as cousas. Os sapos que hai que engulir.
Por moitas cuestións. Non falo só do tema da lingua.
No tema da escolarización de infantil, eu só lles vexo un sorriso enorme a:
a) xente que consegue escolarizalos nos lugares que satisfán as súas espectativas (case sempre unitarias pequenas, escolas rurais, ou centros privados que contan con todo o que ti queres para o teu fillo ou filla -sexan superficialidades de xente rica, unha educación alternativa, unha cooperativa cunha filosofía e un xeito de ver a vida semellante ao teu, un centro cun sistema que che enche o ollo...)
b) xente que está feliz por perder de vista os fillos e fillas unhas boas horas pola mañá (que se conforma con garda-nenos e garda-nenas)
c) xente que non se implica, que deixa facer

Antes de comezar, eu xa lera eses manuais de acollemento. Que non se materializaron, por suposto. Nin portas abertas, nin acompañamento, nin implicación familiar, nin hostias con vinagre. Pero vaia, a reunión co mestre foi axiña. Moi receptivo. Abriu canles de comunicación variadas ata onde puido e máis. Nada que dicir. Pero por circunstancias, o mestre marchou.

Este curso. Máis do mesmo.
Unha carta de benvida do mundo da fantasía: implíquese pai ou nai, implíquese na educación dos seus fillos a tope, iso é o que desexamos máis no mundo mundial, formemos unha marabillosa e estreita comunidade educativa entre todos pero:
a) nunca atravese a cancela do cole, baixo ningún concepto
b) atenderémolo de 16.30 a 17.30 os luns e con cita previa (se a cita xa a pediu outro pai ou nai, agarde o luns seguinte)
c) a primeira toma de contacto coa nova mestra será dentro dun mes, e con todos os grupos xuntos

TOOOOOOMA MORENO!!! Diría o Macario.
Non pases pola porta, non te dirixas ao centro fóra do horario de atención, pide libre no traballo pero só despois de asegurarte de que te van atender e este mes... pois que máis che dá saber con quen botan as horas os teus pequenos.

As cousas non son así. Así non molan un carallo, pero nada de nada.

Por riba, pregúntolles para sonsacar información que tal o cole, que fan, que fixeron, se lles gusta. E todos os días viron unha peli. Os tres porquiños. Os pingüíns de non sei que. Cocorico...

Non digo máis nada e xa o digo todo. Non?

Voto de confianza si. Confianza na profesión... tamén. Un pensar que non hai por que non pensar que... tamén. Un imaxinar que chove arreo e que os rapaces invéntanas no aire... tamén. Un saber que non hai convenio con Clan tv, iso desde logo... Un estar certa de que son moitas horiñas e que se fan moitas cousiñas... claro que si.

Alá contra outubro, se as circunstancias son favorables, se non hai nada que o impida... quizais teña unha primeira impresión que me quite esta que teño creada froito dos medos, das versións, das opinións, dos xuízos de valor quizais infundados, das apreciacións doutros pais e nais... unha primeira impresión baseada nun intercambio comunicativo cara a cara, nun preguntar abertamente para saber...

Saber polo menos con quen deixas os fillos 5 horas ao día. Non é moito pedir... digo eu.

A escola...

10.9.14

Volta ao cole: purpurinas fronte a algodón orgánico


Acabou o bo, a preguiza, a liberdade, a anarquía, a improvisación… e volvemos ás rutinas, que fan boa falta para organizarse, acomodarse, aprender a prever, adiantar o que vai vir, a tranquilidade…
E hoxe o día amenceu con ansiedade. Volver aos lugares coñecidos, aos compañeiros e ás compañeiras, á diversión compartida, ao mundo por explorar grazas aos ollos doutras persoas que queren facerche mirar máis alá.
Cambiamos o mestre.
Soñei coa mestra nova. A ver se non se me cumpren os soños.

As nenas cargaron as súas merendas e o seu mandilón nas mochiliñas do ano pasado. Que están perfectas, non sei por que habería que cambialas. Non lle vexo sentido.
Estas elixirámolas nós. Son de pana. De algodón orgánico, cosidas por unha cooperativa de comercio xusto, non usan tinturas agresivas, e no seu proceso non houbo explotación de recursos, nin humanos, nin materiais.
Son simples, marróns, pequeneiras.

O patio estaba inzado de mochilas de purpurinas. Grandes, rosas, brillantes. Con princesas de Disney estilizadas, desas que pían porque un príncipe lle veña sacar as castañas do lume porque elas xa teñen traballo abondo con ser princesas estilizadas que pasan fame para lucir vestimenta, peiteado e cara guapa.

Ás nosas tamén lles caen os ollos por esas mochilas. Como non. Relocen máis ca o sol.

Ás veces téntame explicarlles que non sempre o que máis brilla é o máis bo. Detrás das princesas estará unha nena que coseu ata que lle doeron os seus dediños. E que nin de lonxe poderá chegar a princesa nin en soños, porque non saberá nin como soñalos. Detrás das purpurinas e dos rosas brillantes agóchase un mundo abusivo cos recursos dos que non teñen voz nin voto. A quen lle escachizamos sen compaixón o seu medio natural.

As purpurinas fronte ás feas mochilas de algodón orgánico só son unha metáfora máis. A lei de educación publicada onte, para non iniciar o curso na ilegalidade. Pasando por riba e desoíndo a comunidade educativa.
É mellor. É un luceiro da alba, din os políticos. Que sen saber nada, parece que sexan os que máis saben.

Estreamos aulas dixitais. Outra brillantina cegadora que agocha aínda quen sabe o que.

E así con todo.

Feliz volta ao cole! Que o rabaño non acabe de ser rabaño máis ca no Entroido, polo ben da humanidade!!

PD. Entregámolas falando 90% galego (custou dous meses de estratexias, de todos os tipos)... contra o venres confío conservar aínda o 50%... para a semana, xa veremos se a porcentaxe non acabo representándoa con números vermellos... Veña, a afacer os oídos a escoitar de novo o "uuupsss, me he caído"... #caghinostemposcompostosdocaralliñoamén #xanonseiseémellormandalasounonmandalas #aminquemeveñancoplurilingüismoquemefartoderir #laimposiciondelgallegoesotromisteriodefátimaquemisojosnovanllegaraver

(vese que o asunto tócame a fibra... enchíalles as mochilas de princesas e purpurinas se me garantisen o outro... así é).

27.8.14

Vou arrasar

Non fixen promesa ningunha ao cambiar de ano, así que as fago agora.
Este ano vou arrasar. Voume poñer a escribir para canto concurso haxa (este ano si que si). Vou facer o máster coma se fose a alumna máis pelota acabada de licenciarse. Vou ir á piscina, para tratar de non acabar de foder o lombo e anexos.
Vou ter paciencia infinita cando ao rematar o día a pequena rebelde diga: hoxe porteime moi, moi, moi, pero moi mal... pero ao final moi ben, non? Porque ao final só quere dicir cando xa está dentro do sobre e o día foi mooooooi longo :D
Vou ter paciencia infinita cando me sinta puteada non, o seguinte.

Señores editores, señoras editoras, estou en oferta. Centos de historias amoréanseme na cabeza. Fáltame un aquel de confianza (en min, en xeral) e na industria (en particular)...

Veña. Que coa volta ao cole, igual volvemos con máis cousas tamén: paciencia infinita e escrita infinita.

26.8.14

Son fan de María Fumaça

Moi fan. Desde que os vin en directo, con esa alegría de vivir, esa que me gusta que me contaxien a min.
Hai xente así, tan vital que te atrae.
A min gústame poñerlle sempre forza ao tema, inda que por veces custe.
Nestes últimos tempos pasaron moitas cousas desas que te botan para atrás, que che minguan os folgos, que che baten na autoestima, que te fan entrar no bucle do estar mal e non saber exactamente por que, ou sabelo e non poder escapar.
Por sorte, tamén hai moitos outros elementos, circunstancias, persoas e sensacións que che fan volver amar a vida con toda a intensidade.
Sei que hai pequenas mudanzas polas que hai que traballar arreo. E pequenas coirazas que unha non debe descoidar para que non poida ninguén vir tocar onde non debe.
A piques de rematar agosto e aínda me quedan moitas caras por ver, moitas conversas por manter, moitos lugares por percorrer. Pero vou quedar co bo das que xa vin, das conversas amables que tiven a sorte de ter, coas vivencias auténticas e sen artificiosidade que puiden compartir con quen quero e con quen me quere.
Hoxe vaille así a entrada porque opinar do que pasa no mundo, máis alá dos meus metros vitais dáme preguiza.
Hai moito que me enerva, que me provoca repulsa, malestar... Eu non quero un mundo coma o que estamos colaborando a crear e síntome impotente por non poder cambialo.
Así que deixo unha (máis) canción de María Fumaça. Non é a súa "alegría", pero di moito con pouco.


25.8.14

Este verán vai tocando fin

E as vacacións, como di o outro, duraron ese tempo relativo, en que un computa de maneira diferente... o relativismo poñéndose de manifesto en todo o seu esplendor.
Non ben comezou, non ben rematou.
Resúmese en tres palabras: churrasco, fritangas e pan.
Non nacín no ano da fame, pero coma se o fixese. Que ardor me dá só de pensalo.

Continúo pasmada co tema de Gaza, entre outros moitos.
O tema das violacións, do sexo consentido, do non é non, as declaracións machistas de dirixentes políticos, a merda de sensibilidade da sociedade en xeral... Cara a onde é que camiñamos?
Lin algúns consellos de pais rancios que me recomendan educar as miñas fillas pensando que os homes son todos uns porcos saídos que as van violar en canto as teñan a tiro. En fin...

E moito máis. Hoxe aterrando no de sempre. Por veces éntrame desasosego.
Deixo este vídeo de María Fumaça. A canción non é deles, pero si esta versión tan fermosa.

A min a intolerancia cara a todo, cada día dáme máis carraxe. E xa non sei se teño fe nos que van vindo, xa desconfío. Eu poñerei o meu gran de area. Teño firme propósito.

29.7.14

GAZA

Estes días moito se me enchen os ollos de bagullas. Isto non pode acontecer nos tempos en que vivimos. É intolerable.
Penso en vós.

Al Jazeera e outras canles

Ultimamente como estou soa na casa, as tentativas de sesta son con al-jazeera, porque cando están por aquí as nenas non teño gana de poñerme a explicarlles por que hai outros cativos no mundo que non están seguros nas súas casas. Que hai cativos e cativas aos que matan, mutilan, feren e deixan illados, que esmagan como fan elas coas formigas do parque cando pensan que non as vexo.
É así.
O caso é que non deixa de sorprenderme o directos que son, facendo preguntas incómodas cando teñen oportunidade de entrevistar algún dirixente, traendo a información renovada a cada pouco, pasando conexións a cada pouco, desde diferentes puntos.
Hoxe unha voceira da ONU trataba de esquivar a pregunta directa e simple de se non lle parecía unha vergoña a matanza de nenos e nenas e se iso non merecía unha intervención e unha reprobación mundial.
Ela escapaba como podía.
E o xornalista insistía abertamente (ata en 5 ocasións practicamente seguidas).
Así ata que a moza cortou dicindo que non podía pronunciarse nunha cuestión tan complexa.

É complexo porque lles vendemos nós as armas, iso é complexo, cando nos van ao peto sempre é complexo. E Gaza non ten petróleo. Nin gas. Iso tamén é complexo.

Despois ía apagar pero deille unha volta polas nosas canles.
Entre a moda, o corazón, o fútbol e a publicidade dentro dos propios espazos informativos (ah, e o tempo, fundamental, a calor aquí, o vento alá, nubes polo norte, efemérides variadas...) acabaron de amargarme. De vergoña, vaia.

Despois non quito da cabeza as imaxes que vexo. Nin o mundo que estamos montando. E pensando nunha estratexia para escapar del.

E nestas póñome ao choio, a ver se vou rematando algo. Coas miñas listas de reprodución, ben curradas. E polo medio, por aforricas e non pagar, veña publicidade.

Nas interrupcións de música comercial desconcéntrome e presto atención á letra.

Como pode ser que acabe de escoitar nun fermoso brasileiro unha moza dicir que está "grávida dun beixa-flor" e que vai "parir un terremoto" e ao momento unha pintamonas non pare de dicir que "me juraste que la dejarías" e "me dejaste ir" e rollos así... perpetuando esa idea do amor tan ruín e tan rancia.
O amor como sufrimento, como atadura, como compromiso de por vida, como traizón, como submisión...

Isto é o que escoitan os rapaces a todas as horas, letras de merda, que perpetúan a idea da procura dunha media laranxa, de deixalo todo, de abandonalo todo por unha persoa, cando non outras cousas ben peores. A min dáme gana de botar a pota "on the floor".

Cada día entendo máis os anacoretas...

28.7.14

A familia vista aos tres anos

Eu non sei se é certo iso de que os debuxos reflicten os pensamentos dos nenos e das nenas. Neste caso a destreza é moi cativa, así que non creo que poida ser moi ilustrativo.
De calquera xeito, os seus ollos non ven o mesmo.

Icía-sol, papá, mamá, Carmela e ovo de chocolate

Papá, Icía, mamá e Carmela

É gracioso o detallismo con que cada unha se debuxa a si mesma e á irmá convértea unha nun sol e a outra faina pequerrechiña.
Tamén é curioso ver onde se sitúan cada unha delas... e todos collidos da man, ovo de chocolate incluído...

Non deixo de pensar en se para min estas vidiñas teñen tantísimo valor, como podemos quedar tan impasibles ante os nenos e as nenas que están matando impunemente en Gaza.
Non quero nin imaxinar o horror dos seus debuxos...

Non quererse

É saír do curro cunha fame do demo e por non gastar nin cinco minutos poñer diante para xantar unha lata de mexillóns, unha de olivas e un chourizo que quedara esquecido pola neveira adiante (de moi boa calidade, por certo).
Iso é un odiarse porque sabes que merendarás os restos das galletas das nenas que haxa polos caixóns (desas múltiples formas e sabores aos que vas cedendo semana tras semana cando vas ao supermercado).
E rematar o día baixando ao bar para buscar un algo de polo menos 5000 calorías para resistir unha paradiña para ver un telexornal infumable e cheo das mentiras que nos venden.

O mundo dá vergoña.

Creo que necesito unhas vacacións do mundo. Estame empezando a afectar en serio.
Xa non podo dixerir nin unha maldade humana máis.

Estou full e non son os mexillóns (por certo, poñían da Pobra e eran roubados a Marrocos e envasados na Pobra..., sería un deses días que só carrexaba galletas e non me daba tempo de para a ler todas as etiquetas, pásame por fiarme... xa non hai que fiarse de nada).

Mundo tarado!

26.7.14

A tal hora...

Eu xa case non confío en ninguén nin en nada.
A min as imaxes que vou vendo de Gaza esgázanme o corazón.
E non me dou explicado por que non podemos facer nada.
Cando algo é tan, tan, tan, tan grave a impotencia que se sente é case maior.
A democracia en que supostamente vivimos só se reduce a deixar o papeliño na urna.
É xeneralizar, pero tremenda estafa este mundiño que nos tocou.
E uns que non fan autocrítica e con iso vanse soterrando.
E outros que non se baixan da burra porque están convencidos de ter a razón.
E entrementres, os que eu pensaba que polo menos tiñan un discurso razonable, foron pasando de branco a crema, de crema a marrón e agora a marrón caca total. Porque de novo se pensa que desde unha cadeira se pode facer todo igual para todos.
Non somos todos iguais. Iso é así. Nin todos somos homes, nin todos mulleres, nin todos manexamos o mesmo diñeiro, nin temos a mesma educación, nin os mesmos valores, nin ambicións, nin culturas, nin familias, nin recursos, nin LINGUA.
É así.
Sei que hai que fiar moi fino sempre e con todo. E que é complicado. Podo imaxinalo.

Ver moitas veces a xente ensarillándose en estupideces faime deixar de crer na intelixencia humana.

Como se pode consentir un bombardeo a unha escola? A un hospital?

Seino, estou mesturando. É o desencanto, que xa me fai desvariar.
Cada día confío máis en que só facendo traballo por barrios, por pequenos espazos colaborativos, só así se pode conseguir a felicidade das persoas. Que as persoas volvan ser útiles unhas para as outras.
Voume poñer ao día coa permacultura, un termo que veño de aprender, sobre o que comecei a ler, que si, que é idealista, que si, que é utópico, pero quen sabe se non acabarei algún día podendo levalo a cabo...
Quen sabe.

Eu deixo a ligazón á wikipedia, por se gustar: http://es.wikipedia.org/wiki/Permacultura

22.7.14

Quitémonos de facelo mal, non nos quitemos de escribir e locutar ben

Manifesto (unha vez máis) poñendo de relevo o ata a rabiza que estou de que en galego todo vale.

(vaia por diante esta máxima: si, aprecio os esforzos; si, valoro as iniciativas; si, son fan dos neofalantes que o intentan e penso que son o noso futuro, sempre terán a miña simpatía; si, gústame calquera iniciativa que use a lingua).

Pero NON TODO ME VALE.
Abanca, moi ben, parabéns pola iniciativa de empezar rotulando e enviando publicidade en galego, pero cada vez que dou a volta á miña rúa un enorme cartelón tapando o edificio da esquina enteiro recíbeme cun QUITÉMONOS A MORRIÑA.
Eu penso un enorme QUITÁDEMEVOS DE DIANTE (deusquevosfixo).

Estoume quitando (de fumar, de drogharme, de comer coma se non houbese mañá…)
Quito a roupa.
Quito as nenas de paseo.
Quito os pronomes dos verbos cando sobran.
A morriña. A morriña quítoa. Eu quito a morriña indo á casa de vez en cando.
Se lle digo a meu pai: ola, veño *quitarme a morriña, que hai para xantar? (pensará que quen o di mal é el e todo, iso é outro tema sobre o que habería que traballar, ese complexo de inferioridade que se creou nos galegofalantes cando a lingua estándar se comezou a oír nos medios).
Pero seguro que quita algo rico do forno.
Que queres que che quite?
Quítame o que prefiras.
Quita aí un cabrito asado, ou un churrasco requente de onte á noite…
Ainsssssss.
Abanca, amablemente, díxome que estaban traballando no tema para melloralo. Porque, unha vez que gastan os cartos, polo menos que poñan un pesiño máis e lle dean traballo a algún compañeiro que lles torne desas cousiñas (digo eu, non?).

Quixera ver o que dirían os veciños se o cartel puxese: Los dijimos que éramos un banco nuevo. Aquí estamos (al reviente de faltas de ortografía y atentados a la lengua, pero honrados y queriendo ser ghalleghos coma el que más).

O descoñecemento da lingua por parte de certos sectores que teñen “a obriga” de manexala a min xa empeza a atufarme (seino, a constitución, o estatuto e bla, bla, bla, e tamén a carta europea das linguas minorizadas e bla, bla, bla… para todas estas cuestións, recomendo o blog El tupo que fuza, téñeno vostedes á súa dereita e as explicacións que ofrece son moi accesibles para todos os públicos).

O da administración xa non ten volta.
Cada vez que escoitaba o de “leite galega” mentres conducía dábame o arriquitaun polo corpo (e todos somos pilar, e pescaderías e moitas outras que xa eliminei do meu disco duro para que non me doese a cabeza).
Esa fonética que gastan os que fan as cuñas publicitarias nin quero saber de onde sae.
Cando deseñan os “máster en dobraxe” deberían propoñer un erasmus nas casas de galego-falantes, e non obter certificación ningunha ata que lle asinen unha capacitación, xa non digo máis, básica. Un B1 en lingua oral, xa non pido máis.

E onte batín con esta presentación de La Marina coruñesa. Que si, moi ben por ofrecer (que menos, ostia!, que estou dicindo, estoume achicando!) esa magnífica e desproporcionada recreación desa xente que parece que vai peregrinando cara a María Pita coma se fose cara a un lugar santo; pero non, en realidade, está gozando de percorrer a nova Marina de arriba abaixo coma se todas as rutas do colesterol de xente de ben confluísen nesa zona…
Pero en fin. O do vídeo. O do proxecto. Iso é fariña doutra muiñada, non me vou meter máis coa cidade, que aínda me han recibir a pedradas calquera día.
Pero a lingua.
Que pasa con ela? Alguén percibe que o que locuta podería locutar o mesmo texto en árabe, chinés, inglés, castelán, galego ou romanés ou é só cousa miña?
Para dobrar un texto só se precisa saber ler e ter unha voz bonita? En serio?
Déanlle ao play e xulguen (la versión gallego):

Despois din que algúns/algunhas somos uns roñóns/roñonas. Diario protestando. É que… é que non che dan opción! Máis quixera non ter que dicilo!

15.7.14

A min a LOMCE

chéirame cada día máis a can.
Contidos dixitais que vai fornecer o Corte Inglés (entre outros) = unha torta para os amigos (das de comer, enténdase, non do calco "vouche dar unha torta", en calquera caso, eu sempre repartiría hostias, non tortas).
Unha publicación do currículo apurada, apurada, apurada cuns contidos escangallados, repetitivos, que non veñen ao caso, ás veces anecdóticos... e que, en calquera xeito, non chegan a tempo para os centros.
Un cheque para a compra de libros... que só sexan libros... pero, ¿libros por cal lei, pola nova ou pola vella? Como van estar pola nova se non hai contidos publicados... e como pola vella se os que se cambien van estar obrigatoriamente 6 anos nas aulas... ¿como se come esta torta? Cómese con presións e populismos (mestres, facede de tripas corazón, elaborade os vosos materiais -sabémolo, tedes menos horas para facelo, máis alumnos que vos ocupan o tempo e máis competencias que non vos tiñan que competer- ah, tamén menos soldo, menos incentivos e menos de todo, pero, aínda así, sede riquiños e elaborade os materiais da vosa colleita, iso si, tendo en conta que ao rematar os "ciclos" hai uns exames de peso, definitorios e transcentes... -e non lle carguedes co morto ao profe seguinte, aquí vai haber para todos. Por outra banda, directores e directoras, estades nas nosas mans... así que colaborádenos a "denunciar" estes profes e mestres que non nos colaboren na nosa empresa. Por outra, pais e nais do mundo, o dixital é gratis e magnífico (que leva? o que leve, ti come e cala) e os mestres non van cambiar libros, non vos van facer afrontar ese gasto, a todos, en xeral..., que máis dá un sistema universal de préstamo xusto? que máis dá o da educación gratuíta?, os que poidan mercalos novos, mercaranos e farán deles un pandeiro (o de subliñar, por exemplo, unha técnica de estudo que para min foi fundamental, pois... fotocopiamos ou que?)... os outros, pois... levar o libro co adhesivo de "prestado pola xunta de galicia, non romper, maltratar, escribir, estragar, emprestar...". Supoño que, aos mestres, ademais de pedírselle que sexan bos, bonitos e baratos, tamén se lles pedirá que fagan de policía dos libros, para que o envase retornable volva intacto ás improvisadas librarías ilegais das portas dos centros de ensino, cando non nas instalacións dos propios centros.
Gañamos todos.
Non é o que pensa miña prima a chosca, que ten unha libraría.
Nin os editores, autores, tradutores, correctores, ilustradores, imprentas, realizadores, maquetadores, distribuidores, comerciais, pedagogos, fotógrafos, persoal de márketing... que viven da industria.
Tan lexítima coma os que venden produtos de primeira necesidade, como bragas, cueiros ou pasta dentífrica. E, fíxense, aínda nunca crearon un banco de empréstito en ningures con iso, que si, digamos un grandísimo si, aliviaría as familias.
Eu só en zapatillas para que se anden arrastrando por recreos e parques gasto a metade do orzamento invernal...
Pero claro... libros... libros que transmiten cultura, historias, lendas, contos, sabedoría, que están planificados con valores plurais, que ensinan a ler e a observar e a analizar o mundo, libros que teñen detrás o traballo dunha morea de xente, iso é gasto para as familias así, a secas (nin que o resto fora regalado).
A min que me monten un banco de empréstimo de mandilóns, roupa de abrigo, zapatillas de deporte, bañador para a pisci, lentes e gorro, algún instrumento musical, varios chandaletes... pero un ao grande, con todo do trinque e ao que vaiamos todos coa cabeza ben alta (xa sei, existe en forma de roupeiro municipal, pero as formas non son as mesmas).
A ver, non sei se me entendedes ou se me estou explicando.
Hai discursos nos que hai que afondar. Eu non vexo os libreiros do meu barrio montados no dólar. Son dous currantes, persoas traballadoras, instruídas, solícitas, moi amables, cunha vida normal... e as que deben ter que oír e ver teñen que ser para flipar.
Eu neste caso téñoo clarísimo. Un sistema de bolsas para o estudo xusto. En todas as etapas educativas. Un que che permita acceder a todo en igualdade de condicións ca calquera outra persoa: material do tipo que sexa, chándal, zapatillas, mandilón, comedor escolar se é preciso, actividades se son necesarias e un longo etcétera.
Eu, non sei, non quero ir de visionaria, pero para min que isto de aprobar a LOMCE así a todo correr ten que ver algo co tema dos coles que segregan por sexos.
Os amigos xa acumulan demasiadas sentenzas na súa contra. Non se podía permitir que lles pechasen os chiringuitos...
E de devolver a pasta, nasti de plasti... (totaaaaaaal, aghora xa foi, marica non chores!). Así nos vai, paisiño do caralliño.
E máis que teño contra a LOMCE eh, é que de cando en cando revísoa para cabrearme...
Eu necesito unhas vacacións... desas de nin teléfono nin xornais ao redor. Desas que acabas por pensar que o mundo é ben bonito e que podemos cambiar o que nos pareza feo...
Desas que...
Desas.
Os temas complexos, sempre precisan dunha análise complexa e de moitos puntos de vista. Iso non hai que perdelo da perspectiva.

Quedar

Quedar ás veces é difícil. Compatibilizar vidas variadas, traballos variados e plans variados ás veces tórnase imposible.
Despois cando quedamos lamentámonos de non telo feito antes, é así. Somos así.
Eu moitas veces cánsome de lanzar propostas que non chegan a ningures, pero non deixo de facelo porque, ao final, cando cadra, paga a pena moito.
Con todo, cada vez arredo máis desa xente que che di: podemos quedar.
Concrétame.
O luns non podo, o martes e o mércores tampouco, o xoves vaime fatal, o venres creo que non estou, para a fin de semana xa teño outros plans... ¿cádrache ben así?
Perfecto. Non podes poñer máis da túa parte.
Eu adáptome.

Persoas humanas, poñan da súa parte, porque se non, non se vai a ningures! E o verán pasa, e volve o inverno, e o inverno é longo e frío...

14.7.14

Máster do universo

Estou por facer un máster. Preinscribinme, cumpro os requisitos, probablemente acceda e todo.
Interésame bastante, case todo.
Eu son fan dos MOOC, eses cursos en aberto nos que aprendes moito, en que te integras nun grupo de traballo, vas ao teu ritmo e tiras moito proveito porque é unha aprendizaxe colaborativa e desde moitísimos puntos de vista.
Recomendo encarecidamente anotarse a estes cursos porque son bastante openmind.
Pero non che certifican nada, inda bo é que ofrecen os coñecementos de balde.
Así que estaba eu cheironeando que cando me queira poñer en serio con isto do ensino e deixarme de andarlle dando tombos á miña vida laboral (que é coma unha montaña rusa escanghallada de todo), pois vou ver que estou en bragas e desfasada.
En bragas por non ter puntuación ningunha para afrontar ningún tipo de oposición (estudar despois de estudar e tras pasar moitos anos sen estudar resúltame esgotador), cando o día para ti tiña que ter o dobre de horas das que ten para poder dar abranguido todo canto tes que facer, facerlle oco aos apuntamentos revellidos para pasar unha primeira fase de chapatoria é duro, duro, duro...
E desfasada porque, queiras que non, a habelencia que che dá o exercicio non cha dá ningún contido teórico, nin ningún curso MOOC que fagas con moito interese.
Así que planifiquei e tracei dedicar este próximo curso a sacar algún mestrado que me puxese as pilas (por interesante, con contidos útiles e cun horizonte claro) e me dese algún puntiño para a fase de concurso (os dousmilcincocentosmillóns de horas de cursos que fixen en universidades, sindicatos e asociacións parece que xa non valen, caducou o coñecemento, por non dicir máis abertamente outras cousas que vou gardar para o corasón).
O caso é que me deu por fuchicar pola rede, o típico, opinións de xente que o fixo, traballos, a vida, obra e milagres dos docentes que o imparten... non é que me botase para atrás, pero é que... é moita pasta para a aventura.
Tiña que poñer as pilas tamén, dunha vez xa por todas, co portugués e deixarme de tanta procrastinación e tanta leria...
Agora que estou a tiro de pichoca de matricularme (ou non) asáltanme as dúbidas.
Eu son tan pouco formal para os formalismos, abandono todo o que me parece unha perda de tempo enseguida sen dar a oportunidade.
Eu penso que se están seguros do que fan, deberían dar unha marxe de proba, non? Cantas veces te embarcas en algo que descobres que non é o teu e continúas por compromiso...
A verdade é que llo mandei como suxestión e remitíronme á páxina institucional onde ex-alumnos (aínda facéndoo) falaban do tema.
Home non, que carallo vai dicir unha persoa acabada de licenciar mentres fai o mestrado nun blog de opinión moderado polos docentes que che teñen que dar o aprobado e titorizarche o traballo...
(parece mentira que o teña que dicir, liberdade de expresión... ata certo punto e daquela maneira).
O carallo é que bateron comigo.
Xa vexo o blog do ano que vén...
(seino, estou prexulgando, e polo tufo que me dá, non debería matricularme...).
A ver se deus me manda un wasa visionario ou algo, que vexo que en Gaza déronlle o día libre e igual ten tempo para as miñas historias.

11.7.14

E-DIXGAL

http://www.contratosdegalicia.es/resultado.jsp?N=20386

Parece que xa temos a quen adxudicarlle o tema...
A min o de UTE soábame sempre a construción e chamullada (pero hai que ir cos tempos, María, que me estás moi desfasada).
Fedellando nas páxinas web das empresas que teñen máis puntuación: NETEX, COREMAIN, IECI e ALTIA pódese atopar información abondosa, así como tamén nos foros (esta máis ca abondosa, substanciosa).
A min o tema dos contidos preocúpame bastante.
Quizais os próximos aprobados se poidan cambiar por corticoles e así colaborar aínda máis coas familias (ollo, é retranca, o de vender fume a min non me camela).
Por se alguén non cae, a tal IECI non deixa de ser o corte inghlés... (con la ighlesia hemos batido, porque a fundación Ramón Areces... busquen tamén).
A verdade é que ninguén mellor ca unha consultora e un corteinglés para promover os novos valores da LOMCE, se o trazasen, non lles quedaba máis pechadiño o círculo.
Cando teña vagar, tragadeiras e calleiro preparado, póñome a revisar o asunto máis a fondo.
Isto merece unhas horas de análise e avaliación que agora mesmo non teño.
Si ou non?

PD: non deixan poñer a ligazón porque só se pode ver un determinado número de horas. Pódese procurar a información na páxina de AMTEGA buscando o contrato: Servizo de desenvolvemento de un entorno virtual de aprendizaxe para o ámbito educativo non universitario de Galicia, cofinanciado polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional no marco do Programa Operativo FEDER Galicia 2007-2013 (Expte. 51/2014)

Aínda que supoño que axiña empezará a circular pola prensa e esas cousas.

10.7.14

Maternidades e outros asuntos


Non hai moito caeu nas miñas mans un documento sobre a maternidade nos tempos que corren (non vou especificar máis, non hai necesidá). Supostamente ía atoparme reflectida, por compartir coordenadas espazo-temporais, supostamente ideas e visións da vida semellantes ou con lugares comúns, etc.
Pois nin tanto (nin tan pouco).
Moitas veces, falando destes asuntos, dicíanme compañeiros e compañeiras que me tiña que poñer ao choio e escribir algo.
Supoño que en clave de humor.
Ou desmitificando algunhas cousas que, case sempre a publicidade, intenta venderche como fantásticas.
A culpa é túa por ser tan inocente.
Eu non lle acabei de topar o chiste á preñez. De lado dábanme punzadas. Boca arriba quedaba sen respiración e esmagábanme os órganos e boca abaixo era imposible resistir nada.
Movíame coa graza dun animal ferido. Doíame un pouco-moito os ligamentos. E tiña os peitos coma se quixesen botarse a voar de maneira autónoma. Entre outras cousas.
Confeso que, en nigún momento sentín bolboretas no bandullo, nin bañeiras de felicidade asolagándome de continuo.
Certo é que, como dixo amablemente o tocólogo: señora, si usted ya era gorda, no esperaría ponerse finita y en forma con un embarazo gemelar.
A todo isto sen me queixar nin preguntar, vese que ese día estaba esperando soltar esa frase e tocoume. Porque esa é outra. Adianto que non serve de nada queixarse, hai que velo e vivilo como circunstancial, e con alegría. Pódeche tocar un cardo que che diga lindezas así, e o único que podes facer é dicirlle que tampouco el é Brad Pitt e que viñas desexando espetarllo, que grazas pola oportunidade.
Non vaias contando por aí que che doe tal ou cal, ou que trousas día e noite… a túa familia pode empatizar con cara de lástima, o resto do mundo non ten necesidade de saber esas intimidades, nin tampouco lle gusta estar ao tanto, garantízovolo e, finalmente, o persoal sanitario implicado, leva traendo nenos e nenas ao mundo tantos anos que por aquí lle entra, e por aí lle sae.
Algunhas frases maxistrais da matrona que me tocou (algo cabestra, pero bastante franca e sincera): se o mundo vai depender das nais modernas isto acábase; as nais de agora pensades que un embarazo é coma un mal gas; antes paríase nas cortes e sen medios e agora preferides que vos anestesien e vos quiten os fillos de diante; queixádevos agora que o peor está por vir
Eu partíame bastante con ela, porque a vía moi sincera, a verdade. Pola súa experiencia (hai que dicir que os perfís de mulleres que atendía cambiaran moito nos seus máis de 25 anos como matrona) constataba que o embarazo se vivía de maneira moi “desnaturalizada” para o seu gusto. Supoño que unha matrona, afeita a que os embarazos sexan unha rutina, ter que escoitar se non te poden intervir unhas semaniñas antes para quitarcho (que total xa estará criado abondo) e así aforrar as molestias finais, ten que doer e cabrear.
En fin. A min o único consello cabal que me deu unha colega, cando as datas das consultas non tiñan sentido, xa ían fóra de prazo (tiña vez co anestesista 15 días despois da data probable de parto), ou non servían de moito: o único no que debes confiar é en que todo vaia ben, porque non ten por que ir mal. Si, parece un anuncio do Gadis, pero éche o que hai.
Teño centos de anécdotas, das de botar as mans á cabeza e tamén das de agarrar a barriga coa risa.
Do meu paso pola experiencia (finalmente foi cesárea, así que foi coma se me atropelase un camión e me embestise pola barriga, nin máis nin menos), só podo queixarme de que ninguén mencionase nunca xamais iso dos loquios, nin dos torzóns que che dan.
Un día falamos do tema, pero a corentena, ese gran tabú do que se fala como período de tranquilidade, paz e descanso debería airearse máis, a verdade, e facer máis explícita a súa etimoloxía.
Inocentemente, sexa por esa hormona da felicidade que segregas, ou por esa ignorancia de non querer ir máis alá, non pensas en que se o teu útero se distende ao longo de 42 semanas, por lóxica, ha ter que volver ao seu (e en menos días, hahaha, non bota outras 42 semanas amodiño)…
O outro é un tema escatolóxico, a min non me importa ser escatolóxica, pero a xente tenche moito pudor para estas cousiñas, así que iso en privado contesto a quen precise.
O que significa a corentena só o sabes cando a vives intensamente. A min parecéuseme a iso dos terreos en barbeito, pero ao super-bestia.
O da lactación materna tamén é para botarse a chorar. Parece que se es moderna, non hai termo medio. Ou es da patrulla da liberalización feminina ou es da patrulla da caverna da teta fóra.
Pois nin tanto así. Coma sempre, pode haber algo máis ao xeito. Iso si, o que decidas, despois de pensalo, estudalo e consideralo, lévao adiante facendo oídos xordos.
Probablemente ninguén che opine se te decides polo leite de fórmula. Eu creo que lle chaman fórmula porque é a fórmula perfecta para que as avoas, avós, tíos, pais, escolas infantís, etc. poidan participar na túa vida e usurpar un espazo que, de non alimentar con biberón, é exclusivamente teu.
Así que a xente encantada con iso, non vas recibir queixa.
Se dás o peito, probablemente terás que oír de todo e toooodo cristen sentirá que pode opinar: desde o incómodo e doloroso que é (eu penso que quitado algún caso concreto, unha pequena molestia ao comezo é bastante soportable, digo eu que despois de que case te abran en canal, que che doia o pezón coma se te acabases de arrastrar pola area tampouco é para tanto, e, ademais, acaba pasando enseguida); ata que non come abondo ou non medra como é o debido (aquí, racionalidade, somos mamíferos desde que o mundo é mundo, ata nos recónditos lugares onde a alimentación é deficiente, os meniños da teta saen adiante só con ese superalimento). E outro día volvo co asunto.
Eu son pro-lactación materna, aínda que no meu caso non puiden facelo ao 100% (non podía coa miña vida, asegúrovolo), nin todo o tempo que quixen (os nosos rebentos axiña preferiron roerlle cousas máis substanciosas, o leite sobroulles en canto coñeceron as mazás esmagadas con plátano e galletas maría).
O tema das consultas pediátricas éche fariña de longa muiñada. Hai quen lle consulta ata cuestións que para min son de educación e moi persoais, e hai quen busca dúas, tres e ata catro opinións para garantir que non está obrando mal (señores e señoras, un cu rubio é un cu rubio, probablemente se puidésemos ver o noso habitualmente, constataríamos que tamén está rubio ás veces se comemos algo que non nos presta). O pánico cando es primeiriza faiche pandar moitas veces. Se puideses verte con perspectiva, daríache vergoña propia.
E non me vou estender máis. Só permitirme un consello final. Nos primeiros paseos, onde inocentemente vas dar a un parque porque che fai ilusión ter un carro que aparcar nun banquiño á sombra:
a) fuxe dos e das falsos empáticos. Preguntaranche: Canto tempo ten? Canto che come? Lévalo á escola infantil? Dorme no teu cuarto ou xa ten propio? Dáslle peito ou biberón?... e tras unha toma de contacto (na que ti, se non perdiches ningunha neurona, te sentirás incómoda porque nunca unha descoñecida se puxera en plan tan íntimo contigo), o que sucederá a continuación é que pandarás unha hora e pico (iso se non tes claro que podes ser descortés porque non lle debes nada) escoitando como é cada deposición e cada choro, baba ou moco do seu rebento ou rebenta (isto na primeira fase, na seguinte xa tocará cada pseudopalabra, cada pasiño, cada graza…).
Un día, cando xa levaba algúns casos destes ao lombo, confesei en círculo de repunantes-mi-vida-eres-tú:  teño dúas, son primeiriza, non estarei xa saturada de merda, mocos e vómitos? Terei necesidade de saber a merda que caghan tamén os fillos do mundo?
E o mundo deu un xiro, porque asumín que non, que non me gusta saber a que cheira a merda dos nenos do mundo, xa me emparanoiaba abondo co lixo que xeraba na miña casa (ah, e do tema ecolóxico tamén falamos outro día, eu ben quixera ser máis do que fun, pero non, non fun nai Pinterest, nin cosín cueiros con estreliñas e lúas, nin fixen masaxes relaxantes para estimular a psicomotricidade temperá dos meniños, o noso era puro traballo en cadea, e encadeando un día atrás do outro).
b) se podes, arrímate á xente que intúas que pensa máis ou menos coma ti, que non pensa que trouxo ao mundo ao pequeno Buda, que está desexando falar de temas que se afasten do que che acaba de cambiar a vida, que nin che pregunta o que comen-cagan-vomitan os teus abrochos, e que non che fai a ficha de arriba abaixo, para valorar se vas ben vestida, ben peiteada, se te incorporaches ao traballo, se levas as nenas combinadas, se fas o puré na casa ou o mercas no súper ou se quitas unha teta onde che dá a gana. Arrímate a quen só sae da casa para airearse, non para darlle a matraca a outras persoas con que a súa vida é marabillosa desde que chantou un orneón nela.
Que non vos enganen, cadaquén amaña como pode: os nenos entran na cama dos pais polo medio da noite, comen se lles dá a gana, choran cando lles parece, medran o que teñen que medrar, falan cando teñen que falar e andan cando se senten preparados.
Eses nenos que dormen dez horas dun tirón, que comen biberóns coma se non houbese mañá, que non son estrañóns, que falan ao ano e que andan aos 9 meses e que prefiren unha acelga cocida antes ca uns gusanitos crédeme, non existen. Só nos mundos paralelos ou imaxinarios de nais, pais e avós que poñen as lentes de ver bonito para ter algo distinto que contar ou do que chufarse.

8.7.14

#traballandoenlingua

Mañá andarei por Carballo no curso da UdC con CTNL falando sobre a transmisión da lingua materna.
Neste caso, da non-transmisión ou da perda ou ruptura coa lingua materna a idades temperás.
É unha cuestión que me doe e que me afecta, non se pode negar.
Supoño que todos e todas os "do galego" temos os mesmos estadios e os mesmos lugares comúns cando se nos dan estas circunstancias.
Primeiro agobiámonos moito, buscamos culpables, razoamos con todos os axentes sociais que parece que están contra nós (garderías, monitores de actividades, nenos nos parques, aniversarios, coidadores e coidadoras, debuxos animados...) e damos cornadas contra o evidente: medrar en galego nun medio hostil é moi difícil a non ser que a) teñas a sorte de atopar un gueto no que varios pais/nais coincidades no asunto e non paredes de relacionarvos ou b) teñas a chiripa de que os educadores e mestres sexan pro-galego e o mellor amigo ou amiga dos teus fillos e fillas tamén sexa galegofalante... (seino, iso non adoita acontecer)
Despois asumimos con moito pesar que os nosos rebentos apenas falen galego, ou que o falen de mala maneira, nunha especie de xerga que é o colmo da filoloxía...
Ao final, coma en todos os períodos de duelo, agardamos confiados que interioricen a lingua, e que, co paso do tempo e das circunstancias, acaben volvendo a ela, se se dá o caso.

Entrementres, os lugares comúns son:
1. a vergoña de atopar colegas de profesión (tradutores, lingüistas, profes...) sen fillos ou coa sorte de telos criado en ambientes galegofalantes e ler nas súas olladas o de "non-dou-creto" e ti non saber onde meterte da rabia porque, en realidade, si que reforzas na casa o tema, respondes sempre rectificándolles o que din en versión galega, moléstaste en ter o TDT trucado para que as canles de debuxos só saian en versión orixinal e nunca en castelán, gastas os cartos en materiais en galego, falas cos profes-coidadores-monitores e insísteslles no importante que é para ti o tema da lingua... e un longo etcétera.
2. a familia, que sempre te considerou radical, extremista e outros adxectivos inxustificables, aproveita calquera ocasión para responder en castelán con voz de falsete calquera pedimento dos rebentos, e, de paso, espetarche frases como que che caeu a soberbia, que quen non quere caldo come sete cuncas, que onde estás criando os vástagos para que saian tan finolis... en fin, coma se ti non tiveses abondo con non recoñecer ás veces os rebentos como teus cando che champan o seu discurso en perfecto castelán con verbos compostos e adverbios que nin que estudaran con nebrija... (cando na miña casa o eu comezou a ser substituído polo yo, hei de recoñecer que doeu, doeu moito).
3. as poucas persoas que podían ser modelo de lingua, directamente pasan ao castelán cando as oen, porque non vaia ser o conto... así que te cansas de explicar a esas señoras riquiñas que se paran que se poden dirixir a elas en galego, que o entenden perfectamente e que...

Xa me entendedes os que estades nas mesmas circunstancias.

Nós tamén eramos escolarizados en castelán, no meu caso, xa logo tiña 6 anos, a lingua estaba máis que asumidísima, e aínda que vivín na diglosia, dominaba as dúas e compartimentábaas moi racionalmente. Os prexuízos só houbo que superalos.
Agora comezan a escolarización cando están empezando a falar, os seus modelos para alfabetizarse xa non só son "os da casa", tamén son os mestres, os coidadores, os monitores das garderías, os amiguiños cos que pasan o tempo...
É unha loita moi desigual, moi, moi desigual.
E inda nin sequera desapareceron os prexuízos. Pouco ou nada se avanzou. É a miña percepción.

Eu síntome, en moitas ocasións, coma se levase o cartel co chiste de "sabes cal é o colmo dun filólogo?... que lle saia un fillo...".

O dito. Mañá alí lle andaremos, falando diso e do que saia. Vémonos!

7.7.14

Todos os luns

Comezo cuestionándome o mesmo.
Sobre todo cando ves que hai o mesmo para xantar. Todos os días.
E ao final, todo pasa...
...e pasen días e veñan chuzos.

Como sentenciaba a miña sabia compañeira, ao final, a todo nos afacemos, é o que nos salva...

Looking for a clic!

30.6.14

Non perder a perspectiva

O bo das datas de San Xoán é poder sempre atopar a xente coa que cadras.
É así. Botarte a falar e mirar o reloxo e decatarte que levas coas mesmas persoas un monte de tempo e apenas te decataches. Porque te sentes ben e podes ser ti. Porque podes dicir o que pensas, o que sentes, e sabes que te están escoitando.
E que ti estás escoitando tamén.
Oxalá nunca perda iso por nada do mundo.
E os meus outros tesouros xa están de vacacións. É moito o que se queren.
Ás veces danme moita risa, outras veces case me arrincan algunha bagoíña, porque son moitísimo.
Aquí, onte, antes de deitarse, que andaban a bicos e a apertas coma se non se fosen ver en anos.

24.6.14

A ansiedade

É aquilo que nos pega a todos, polo menos de cando en cando.
A min antes dábame con tanta frecuencia que xa eramos íntimas. Non está ben. Unha pouca non digo que non, pero en xeral hai que lle pór remedio para que non te domine.
Hoxe volve andar canda min.
A procrastinación sempre me trae problemas, é un feito.
Pero á parte de todo, sinto ansiedade por como se está poñendo o panorama.
A min todo isto de vivir nun lugar no que opinar pode ser constitutivo de delito dáme moito apuro.
Tamén acabou a escola e o verán por diante.
Sempre che entran moitas dúbidas sobre todo.
E despois... pois que un xa non está para moita vaíña.
Como dicía unha colega miña o outro día: é que hai cousas que xa... é que non é que non queiras... non é que non sexas flexible... é que xa... píllante moi maior.
Pois aí si que vou concordar. A min a metade das cousas que teño que engulir para non autoexcluírme é que me pillan xa moi medradiña.
Xa sei. Hai que ser moi cínico nesta vida, pero a min xa me pilla co pé moi cambiado, cada día cústame máis.
Así que aí andamos, agora mesmo sen os meus tres pocholos, que é o que máis ansiedade me xera de todo, a verdade.
Xa me afixen a que sexamos un paquete familiar indivisible. Así que mentres non remato esas puntadas que deixei enfiadas e sen poñer no seu sitio, vou poñer unhas cantas destas que che fan soñar co verán ao teu xeito... paseniño e sen moito aparellamen, como nos vai a nós.