Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

10.4.14

Astenia primaveral, cambio de hora, cambio de regras...

Ultimamente case me resumo así: vivo o seguinte a cansa.
Fáltame enerxía e din que iso é polo tempo... non sei se tempo atmosférico ou tempo cronolóxico, que xa empezo a notalo cando me vexo no espello do ascensor, enrugo a cara e aí están... os anos tatuados, mimá!
A min este último cambio de hora sentoume fatal. Non hai día que non soe a alarma e tire co teléfono embaixo e siga unha voltiña ou dúas máis na cama...
Non hai quen me mova.
E as regras de xogo van cambiando. O cal non é necesariamente malo, a vida é así e hai que ila collendo como vén, xa nos imos afacendo a andar sempre á espectativa en que vai ser o que pase mañá.
Iso que che educan na escola de rutinas para sentirse ben e seguro, ao final acaba por non ter sentido ningún. Se ao final, a estabilidade non adoita darse, nin parece a panacea tampouco.
Onte en conversa de parque a conclusión foi que ás veces tamén é saudable ter que volver comezar, novos escenarios, novas persoas, novas enerxías, novo ambiente...
Que a astenia non acabe connosco.
Eu, por se acaso, xa lle estou petando á xelea real... placebo ou non, aí vai para dentro!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...