Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

7.5.14

Mimá co tema da lingua...

A xente teno atravesado e non hai maneira.
Mira que sempre me digo a min mesma "non entres ao trapo, non entres ao trapo...", pero ao final teño que entrar porque me pode o xenio.
A xente ten máis prexuízos, en realidade, dos que eu supuña. Eu sempre no meu mundo positivo de "non é tanto así, non é tanto así...", pero ao final bato coa realidade e vai ser que me trabuco, polo menos, unha miga.
O tema da lingua ten tola á xente. E os argumentos seguen sendo os mesmos. Eu non sei quen fixo ese labor de autoodio (ben, si que o sei), pero podíanlle dar o premio ao mellor manipulador do século, que o ten ben gañado.
Resúmense case nos dez mandamentos, pero ao final agrúpanse nos mesmos de sempre, e o caso é que eu intento ir rebatendo un a un, dándolles argumentos para que consigan velo desde outra perspectiva: o coñecemento suma, unha cousa non quita a outra, a recente incorporación do estudo da lingua ao ensino fixo que os primeiros anos fosen un pouco "improvisados" ou con materiais "precarios" (cando din que o que estudabamos nós non ten nada que ver, vaia), o plurilingüismo como riqueza, os informes PISA (tan valorados pola xente que non sabe nin o que son) que demostran que os rapaces e as rapazas galegos teñen máis destrezas en comprensión, expresión...
Pois nada. A xente empecinada nos seus mantras:
O galego cambiou un mundo desde que eu o estudei.
Os meus fillos suspenden tal ou cal materia porque non entende os libros, que están en "portugués".
Co galego non se vai a ningures.
As horas de galego podían aproveitarse en matemáticas ou inglés.
Estamos en España.
Os do galego somos uns radicais (radical = nacionalista proetarra).
España está por riba de Galicia (eu nestes casos imaxínoas facendo o amor, para que en lugar de que me inche a vea se me poña cara de parva e me escape o riso, é unha vía de escape que teño).
Que pouco respecto os mestres cos nenos que veñen de fóra (os de dentro non importan, que perdan a lingua, que total teñen moitas).
E así os típicos de sempre, que todos os galego-falantes conscientes ou militantes ou como queira que nos chamen, tivemos que aturar e oír centos de veces.
Despois de escoitar así daquela maneira os meus argumentos, as conversas rematan insistindo de novo nos seus, noutro ton máis cabreado, ou un pouco máis agresivo, ou un "bueno, carallo, bueno, eu non digo que na casa cada un non faga o que queira, pero a escola e o acceso a postos na administración é outra cousa", que unha ten o home opositando para bombeiro e faino todo ben menos a merda do galego, que el non ten a culpa de que o cambien seguido.
A ver que facía o pobre cando lle dixeran "luuuume, luuuuume, vaiche do mato e préndeche nos pés a fume de carozo".
Ardía seguro, meu pobre, por non saberes galego e non entender o  paisano que lle estaba avisando.

En fin. Consoloume saber que as súas ideas sobre a LOMCE son:
a) que fomentan a excelencia e potencian os talentos de cada un ata o infinito.
b) que a FP vai ser a hostia, non imos ser alemáns, pero case, tecnoloxía punteira.
c) o acceso á universidade vai ser máis xusto, porque ao desaparecer a Selectividade todo o mundo vai poder ir á universidade que queira, non coma agora, que non se podía elixir.
d) os nenos van falar inglés coma nativos ou similar.
e) vas poder elixir o colexio que mellor che caia, máis bo, máis bonito, máis moderno, cos profes e mestres máis chuli-chulis e con programas de robótica, encerados dixitais e alemán como cuarta lingua.

Quero dicir. Non hai criterio. Calquera que mire por riba a nova lei, sabe que iso non é así, e que estes poderán ser os titulares do Mundo ou que sei eu, pero non son a realidade (por certo, dos implicados na "discusión", só eu lera unha gramática de español, de galego, de portugués, de inglés e de francés; só eu sabía o número de liñas que ocupaban nun papel os "cambios da norma da concordia"; só eu lera a LOMCE; só eu lera o informe PISA...), pero iso non dá a razón, non digo que a dea, quero dicir que de fútbol, de política, de educación e de lingua todo o mundo sabe máis ca ninguén (incluso ca un especialista ou unha persoa formada especificamente nese tema) e todo o mundo coñece verdades absolutas e incuestionables. Éche un defecto que se ten. E así nos vai.
Ainsssss... moito me queda por roer...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...