Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

9.5.14

O debuxo máis bonito do mundo

O outro día as nenas estrearon unhas pinturas que xa as quixera eu na miña infancia.
Son coma acuarelas brillantes, semellante a aquelas pinturas aceitosas que manexabamos nós, pero estas veñen nun tubiño e nin sequera manchan.
O caso foi que enredaron un bo anaco alucinando co ben que "repasaban" como din elas e, man a man, foron facendo as súas cousiñas.
Ao escoitalas verbalizalo, dáste de conta de que o mundo, en realidade, é bonito, o que pasa é que o imos afeando nós mesmos.
Alí estaban elas, cos peixes, co tiburón, cos cangrexos, coa súa amiga non sei quen, coa súa amiga non sei canto, con papi, con mami, na praia, co sol, cunha flor da primavera...
Ao rematar, as dúas quedaron mirando para el un anaco e sinalaban o que fixera cada unha e entón escoitei:
-Non che parece que é o debuxo máis bonito do mundo todo?
-Si... é moi bonito. Hai que poñelo nun cadro.

E aí caes na conta de que ao final, todo ten o valor que se lle queira dar, e veste cambiando a perspectiva como exercicio para que a vida sexa sempre o máis bonita que poida ser.

Velaquí o debuxo máis bonito do mundo:

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...