Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

10.7.14

Maternidades e outros asuntos


Non hai moito caeu nas miñas mans un documento sobre a maternidade nos tempos que corren (non vou especificar máis, non hai necesidá). Supostamente ía atoparme reflectida, por compartir coordenadas espazo-temporais, supostamente ideas e visións da vida semellantes ou con lugares comúns, etc.
Pois nin tanto (nin tan pouco).
Moitas veces, falando destes asuntos, dicíanme compañeiros e compañeiras que me tiña que poñer ao choio e escribir algo.
Supoño que en clave de humor.
Ou desmitificando algunhas cousas que, case sempre a publicidade, intenta venderche como fantásticas.
A culpa é túa por ser tan inocente.
Eu non lle acabei de topar o chiste á preñez. De lado dábanme punzadas. Boca arriba quedaba sen respiración e esmagábanme os órganos e boca abaixo era imposible resistir nada.
Movíame coa graza dun animal ferido. Doíame un pouco-moito os ligamentos. E tiña os peitos coma se quixesen botarse a voar de maneira autónoma. Entre outras cousas.
Confeso que, en nigún momento sentín bolboretas no bandullo, nin bañeiras de felicidade asolagándome de continuo.
Certo é que, como dixo amablemente o tocólogo: señora, si usted ya era gorda, no esperaría ponerse finita y en forma con un embarazo gemelar.
A todo isto sen me queixar nin preguntar, vese que ese día estaba esperando soltar esa frase e tocoume. Porque esa é outra. Adianto que non serve de nada queixarse, hai que velo e vivilo como circunstancial, e con alegría. Pódeche tocar un cardo que che diga lindezas así, e o único que podes facer é dicirlle que tampouco el é Brad Pitt e que viñas desexando espetarllo, que grazas pola oportunidade.
Non vaias contando por aí que che doe tal ou cal, ou que trousas día e noite… a túa familia pode empatizar con cara de lástima, o resto do mundo non ten necesidade de saber esas intimidades, nin tampouco lle gusta estar ao tanto, garantízovolo e, finalmente, o persoal sanitario implicado, leva traendo nenos e nenas ao mundo tantos anos que por aquí lle entra, e por aí lle sae.
Algunhas frases maxistrais da matrona que me tocou (algo cabestra, pero bastante franca e sincera): se o mundo vai depender das nais modernas isto acábase; as nais de agora pensades que un embarazo é coma un mal gas; antes paríase nas cortes e sen medios e agora preferides que vos anestesien e vos quiten os fillos de diante; queixádevos agora que o peor está por vir
Eu partíame bastante con ela, porque a vía moi sincera, a verdade. Pola súa experiencia (hai que dicir que os perfís de mulleres que atendía cambiaran moito nos seus máis de 25 anos como matrona) constataba que o embarazo se vivía de maneira moi “desnaturalizada” para o seu gusto. Supoño que unha matrona, afeita a que os embarazos sexan unha rutina, ter que escoitar se non te poden intervir unhas semaniñas antes para quitarcho (que total xa estará criado abondo) e así aforrar as molestias finais, ten que doer e cabrear.
En fin. A min o único consello cabal que me deu unha colega, cando as datas das consultas non tiñan sentido, xa ían fóra de prazo (tiña vez co anestesista 15 días despois da data probable de parto), ou non servían de moito: o único no que debes confiar é en que todo vaia ben, porque non ten por que ir mal. Si, parece un anuncio do Gadis, pero éche o que hai.
Teño centos de anécdotas, das de botar as mans á cabeza e tamén das de agarrar a barriga coa risa.
Do meu paso pola experiencia (finalmente foi cesárea, así que foi coma se me atropelase un camión e me embestise pola barriga, nin máis nin menos), só podo queixarme de que ninguén mencionase nunca xamais iso dos loquios, nin dos torzóns que che dan.
Un día falamos do tema, pero a corentena, ese gran tabú do que se fala como período de tranquilidade, paz e descanso debería airearse máis, a verdade, e facer máis explícita a súa etimoloxía.
Inocentemente, sexa por esa hormona da felicidade que segregas, ou por esa ignorancia de non querer ir máis alá, non pensas en que se o teu útero se distende ao longo de 42 semanas, por lóxica, ha ter que volver ao seu (e en menos días, hahaha, non bota outras 42 semanas amodiño)…
O outro é un tema escatolóxico, a min non me importa ser escatolóxica, pero a xente tenche moito pudor para estas cousiñas, así que iso en privado contesto a quen precise.
O que significa a corentena só o sabes cando a vives intensamente. A min parecéuseme a iso dos terreos en barbeito, pero ao super-bestia.
O da lactación materna tamén é para botarse a chorar. Parece que se es moderna, non hai termo medio. Ou es da patrulla da liberalización feminina ou es da patrulla da caverna da teta fóra.
Pois nin tanto así. Coma sempre, pode haber algo máis ao xeito. Iso si, o que decidas, despois de pensalo, estudalo e consideralo, lévao adiante facendo oídos xordos.
Probablemente ninguén che opine se te decides polo leite de fórmula. Eu creo que lle chaman fórmula porque é a fórmula perfecta para que as avoas, avós, tíos, pais, escolas infantís, etc. poidan participar na túa vida e usurpar un espazo que, de non alimentar con biberón, é exclusivamente teu.
Así que a xente encantada con iso, non vas recibir queixa.
Se dás o peito, probablemente terás que oír de todo e toooodo cristen sentirá que pode opinar: desde o incómodo e doloroso que é (eu penso que quitado algún caso concreto, unha pequena molestia ao comezo é bastante soportable, digo eu que despois de que case te abran en canal, que che doia o pezón coma se te acabases de arrastrar pola area tampouco é para tanto, e, ademais, acaba pasando enseguida); ata que non come abondo ou non medra como é o debido (aquí, racionalidade, somos mamíferos desde que o mundo é mundo, ata nos recónditos lugares onde a alimentación é deficiente, os meniños da teta saen adiante só con ese superalimento). E outro día volvo co asunto.
Eu son pro-lactación materna, aínda que no meu caso non puiden facelo ao 100% (non podía coa miña vida, asegúrovolo), nin todo o tempo que quixen (os nosos rebentos axiña preferiron roerlle cousas máis substanciosas, o leite sobroulles en canto coñeceron as mazás esmagadas con plátano e galletas maría).
O tema das consultas pediátricas éche fariña de longa muiñada. Hai quen lle consulta ata cuestións que para min son de educación e moi persoais, e hai quen busca dúas, tres e ata catro opinións para garantir que non está obrando mal (señores e señoras, un cu rubio é un cu rubio, probablemente se puidésemos ver o noso habitualmente, constataríamos que tamén está rubio ás veces se comemos algo que non nos presta). O pánico cando es primeiriza faiche pandar moitas veces. Se puideses verte con perspectiva, daríache vergoña propia.
E non me vou estender máis. Só permitirme un consello final. Nos primeiros paseos, onde inocentemente vas dar a un parque porque che fai ilusión ter un carro que aparcar nun banquiño á sombra:
a) fuxe dos e das falsos empáticos. Preguntaranche: Canto tempo ten? Canto che come? Lévalo á escola infantil? Dorme no teu cuarto ou xa ten propio? Dáslle peito ou biberón?... e tras unha toma de contacto (na que ti, se non perdiches ningunha neurona, te sentirás incómoda porque nunca unha descoñecida se puxera en plan tan íntimo contigo), o que sucederá a continuación é que pandarás unha hora e pico (iso se non tes claro que podes ser descortés porque non lle debes nada) escoitando como é cada deposición e cada choro, baba ou moco do seu rebento ou rebenta (isto na primeira fase, na seguinte xa tocará cada pseudopalabra, cada pasiño, cada graza…).
Un día, cando xa levaba algúns casos destes ao lombo, confesei en círculo de repunantes-mi-vida-eres-tú:  teño dúas, son primeiriza, non estarei xa saturada de merda, mocos e vómitos? Terei necesidade de saber a merda que caghan tamén os fillos do mundo?
E o mundo deu un xiro, porque asumín que non, que non me gusta saber a que cheira a merda dos nenos do mundo, xa me emparanoiaba abondo co lixo que xeraba na miña casa (ah, e do tema ecolóxico tamén falamos outro día, eu ben quixera ser máis do que fun, pero non, non fun nai Pinterest, nin cosín cueiros con estreliñas e lúas, nin fixen masaxes relaxantes para estimular a psicomotricidade temperá dos meniños, o noso era puro traballo en cadea, e encadeando un día atrás do outro).
b) se podes, arrímate á xente que intúas que pensa máis ou menos coma ti, que non pensa que trouxo ao mundo ao pequeno Buda, que está desexando falar de temas que se afasten do que che acaba de cambiar a vida, que nin che pregunta o que comen-cagan-vomitan os teus abrochos, e que non che fai a ficha de arriba abaixo, para valorar se vas ben vestida, ben peiteada, se te incorporaches ao traballo, se levas as nenas combinadas, se fas o puré na casa ou o mercas no súper ou se quitas unha teta onde che dá a gana. Arrímate a quen só sae da casa para airearse, non para darlle a matraca a outras persoas con que a súa vida é marabillosa desde que chantou un orneón nela.
Que non vos enganen, cadaquén amaña como pode: os nenos entran na cama dos pais polo medio da noite, comen se lles dá a gana, choran cando lles parece, medran o que teñen que medrar, falan cando teñen que falar e andan cando se senten preparados.
Eses nenos que dormen dez horas dun tirón, que comen biberóns coma se non houbese mañá, que non son estrañóns, que falan ao ano e que andan aos 9 meses e que prefiren unha acelga cocida antes ca uns gusanitos crédeme, non existen. Só nos mundos paralelos ou imaxinarios de nais, pais e avós que poñen as lentes de ver bonito para ter algo distinto que contar ou do que chufarse.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...