Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

30.9.14

A unitaria…

Cando nos tocou escolarizar as pequenas pensámolo moito. A educación que queremos para elas alónxase moito das purpurinas, das princesas e do rosa.
Queriamos darlles unha educación aberta, positiva, reforzando a súa autoestima, abríndolles posibilidades para explorar.
 E queriamos que a escola nos colaborase a iso. Aínda que eramos conscientes de que todas nun saco non collen.
Vivir na sociedade é o que ten, que te tes que amoldar tamén a ela.
O primeiro ano pasou ben. As nenas afixéronse. Gustounos que fose un profe rapaz, por riba co entusiasmo dos primeiros anos de docencia, cariñoso e alegre.
Xa non se lle podía pedir máis á vida.
Un cole masificado, si, saturado, tamén, con xente cada un da súa casa, pois tamén. Iso en conxunto ben xestionado pois é o que hai, tampouco ten por que ser negativo.
Cousiñas houbo, claro.
Sempre ten que vir a líder do grupo sinalarte co dedo, porque te acusa de demasiado infantil, ou demasiado pouco princesa disney.
O mundo é feroz desde a primeira socialización.
Este ano é outra cousa. Hai que estar sentados. Hai que escribir moito. Se te levantas hai castigo. Se falas alto hai castigo. Os maiores quítannos todo no patio. Un maior díxome que me daba un puñetazo. 
Cousas de rapaces. Si. Pode ser.
Eu tamén vivín iso, por iso quería outra cousa para as nenas.
Os meus problemas de lateralidade, entre outros moitos, veñen dados porque ninguén se parou a explicarme ben dereita-esquerda.
O meu tamén foi unha escolarización errática e masificada. Despuntaba algún, algún para arriba, algún para abaixo. O resto eramos unha masa. Algúns días incluso me chamaban polo nome de meu irmán (¡!), e ás miñas irmás polo meu, a unha polo da outra…
Así que ao comezo tiñamos claro que irían a unha unitaria. Así nos custase o esforzo de levalas-traelas, coche, e sen posibilidade de servizos de comedor se nalgún momento o necesitabamos.
Pero despois deixámonos levar e deixámolo ao azar, veña, o cole que nos toca por proximidade e que sexa o que sexa.
Agora vólvenos roldar a idea da unitaria.
Ves esas fotos deses sorrisos de orella a orella, duns cantos raparigos de entre 3 e 5 anos. Cunha mestra que coñece a cada un deles polo nome e polo pé co que coxea. Ese patio que ocupan cando o tempo o permite sen horarios… ese ritmo que vai canda a súa madureza…
En realidade iso é o que quero para min. Cando teño moita gana, traballo e son produtiva a máis non dar. Cando non a teño, todo o día é un desastre e o humor é unha desgraza.
Cando teño forzas, nado voltas á piscina ata que o corpo me di que xa non quere máis, cando non as teño, nin un sapo daría máis mágoa ca min no medio da auga…
Como non desexar iso para quen máis se quere no mundo?
O peor… os lazos xa establecidos. Esas pequenas amigas e amigos que as reciben a bicos no parque, esas persoas coas que xa atopaches certa afinidade, os compañeiros do barrio que quizais as acompañen ao longo da súa vida, como nos pasou a nós…
Que é o que pesa? Que debe pesar? Facemos unha listaxe de pros e contras? Unha decisión en quente ou deixámola repousar?... Que complicado se nos volve todo ás veces… tan complicado!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...