Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

6.10.14

o botón de reset

Hoxe ía poñer unha fotiño de la tonta del bote, porque ás veces creo que me identifico.
O meu case sempre é pose.
Que non postureo.
Disto os psicólogos e as psicólogas sábenche moito, dos múltiples e variados mecanismos de defensa que se utilizan para (sobre)vivir feliz.
Despois pensei en poñer algún deses memes graciosos que hai pola rede e escribirlle un pé. Gústame bastante esa idea, pero xa hai tanta xentiña con imaxinación, graza e retranca que o fai, que me parece unha intrusión que non achega nada.
Ultimamente o tema da política tenme desganadiña perdida. Así que o imos obviar.
Se eu fose, que sei eu, Dávila, tería material para tiras a dar co zoco, non deixan de proporcionárnolo día a día os que nos (des)gobernan.
Ao final, pasei, e revisando no twitter atopei unha frase de Manuel Rivas que é algo así como unha máxima para vivir con humildade: exercicio diario, subir ao máis alto do Ego para despois tirarse (ou baixar). Ben, non é unha cita textual, porque non me lembro, nin me dá por aseguralo, sonche así de preguiceira a certas horas.
Paréceme moi, moi, moi, moi boa recomendación.

Despois pensei, tía, non te podes deixar levar polo cotián, polo feo do asunto. Ti persevera.
Teño planeadas cousas moi grandes.

Beffafadkjfnads lkafjndadfadsjfd, que luns mamasita!!!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...