Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

28.1.15

Warriors

Estes últimos días estiven enferma. Había tempo en que non me vía nunha así, pois habitualmente paso por todos os virus que engancho máis ou menos axiña, pero este, que non era virus, senón bacteria, aniñou en min para non querer marchar.
Son mala enferma, seino, pero cando estou nestas horas baixas ocórreme que a mente en vez de colaborarme na reparación case sempre aproveita para dar unha volta. Así paso as fases do sono entre pesadelos, vixilias e paranoias, con situacións case sempre límites en que imaxino o peor do peor. Seica é algo que lles pasa a moitos artistas, que por iso dan creado certas obras que se saen do normal. O conto é que eu non son artista, e o que me pasa é que me angustia non ter as rédeas e verme engulida por este tipo de historias. Quizais debería aproveitar o potencial, pero cando teño as forzas xa enterrei o episodio.
Agora xa vou a mellor, non era sen falta, aínda que tanta metralla como lle metín ao corpo tenme aparvada e co estómago feito unha bomba.
O caso é que había moito que non actualizaba. A realidade a verdade é que é unha prolongación dos soños-pesadelos: Bárcenas, Tsripas, Troika, a extrema dereita, Ciutat Morta, Esperanza Aguirre censora de día, Feijóo cos seus "consejos vendo que para mi no tengo"... todo é bastante desesperanzador, a verdade.
Pero se de algo serviu este ano novo foi para tomar a decisión que xa non podía adiar máis, de volver de novo ás aulas, e ir pensando en preparar nalgún momento as opos en serio. Inda que a idea de ter que facer un comentario filolóxico me quite as ganas... a estas alturas seguimos coa mesma teima de demostrar a capacidade dun futuro docente coa capacidade de chapatoria...
En fin.
Pois iso, que á rosca vida había que darlle unha pequena volta máis, nunca sabes o que vai ser o mellor, é certo, pero hai que turrar para diante con forza e enerxía.

Estes días vexo tamén como as nais e pais dos nenos de primeiro de primaria buscan desesperadas solucións para os seus fillos non lectores. Eu cando falabamos disto no verán botábaos para atrás. Dicíalles que non era o camiño, desprestixiar os mestres de infantil porque non lles aprendían a ler e a escribir aos rapaces, cando non é o obxectivo, cando hai cousas máis importantes, cando non hai madureza abondo, cando a prelectura e a preescritura non se completaron... Despois de ver os 4 e 5 suspensos que traen para a casa os meniños de PRIMEIRO DE PRIMARIA, e a resposta dos mestres é "non sabe ler e escribir, non pode abordar os contidos" e o mellor de todo "it's not my bussiness"... pois teño que ceder ante a evidencia e dicirlles que si, que solucionen a súa papeleta como ben poidan.
Así que asisto estupefacta á proliferación de academias que lles ensinan aos cativos a ler, e co método tradicional, nada de sistemas modernos, xuntando letras seguindo co dediño...
E agora, onde está a pelota? No tellado de quen?
Os de primaria teñen que aterse a un currículo en que se supón que en primeiro xa saben ler e escribir perfectamente para asimilar contidos... aos de infantil, que segue sendo etapa non obrigatoria, nada lles cambia no currículo, así que non teñen por que aprenderlles a ler e a escribir. Resultado, ao chegar a primeiro, mesturan os grupos. Os rapaces dos grupos que aprenderon a ler, avanzan, os dos grupos que non, traen suspensas para a casa e pasan as horas frustrados ata que solucionan o tema.
Infantil non ten a culpa.
Primaria tampouco.
A consellería si.
Os pais protéstanlles aos de infantil.
Protéstanlles aos de primaria.
Ninguén se vai erguer en serio contra a consellaría? Tanto así?
E mentres, a río revolto, ganancia de pescadores...
O mundo está moi maliño...

En fin. Deixo un vídeo que non ten nada que ver con nada, só porque me gusta. É que aínda arrastro o meu desequilibrio febril... E en febreiro, vou ir ver a José González... concertazo, planificado con dous meses... como che cambia a vidiña... Pois si, Josecho, cámbiache o conto.


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...