Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

12.3.15

Teño que escribir unhas cantas cousas

Pero ando ensarillada co cotián. Traballo. Traballo. Traballo...
Pero en calquera momento, paro un pouco, remexo pola cabeza e a ver para o que me dá.
Ultimamente cruzada.
É que... en fin...
Unha ten que aturar moito máis do que debera.
O bo de todo, é que non teño tempo para ler, pero si para escoitar música. Pensei en traballar cuns cascos de obra, por iso de minimizar o ruído ambiental, pero a música conforta máis a alma.
Estes días, petándolle ás letras de Don Covay... que grande é!
Déixovos o vídeo. E cando tope o oco de escribir, coa mente desatoada do cotián, e da mala baba que arrastro... pois aí lle iremos.


Bico a toda a xente que non consigo ver para botar un conto. Lévovos na cabeza a todos vós e bótovos en falta non sabedes canto.

8.3.15

Unha árbore

Firme. Rexa. Tirando pola vida cara arriba. Como ten que ser.



Saíu o sol

E as raiolas nesta casa sempre animan moito.
Todo segue igual, quitado que pareza que me fichou wall street e que ninguén me dá visto o pelo. Nin eu mesma. Hai épocas así, ten unha xustificación e a maioría sábeo. Cando volva, volverei con máis enerxía e con máis historias para botar unha risa. Ten que ser.
Ultimamente véxoo case todo con máis perspectiva, iso é bo. E tamén aprendín que non fai falla dicirlle a alguén: estás ben equivocado, para que o estea. As historias son o que son.
Aínda que as cousas ultimamente teñen que ser a deshora e anotándoo na axenda, queda inaugurada oficialmente a temporada das pequenos xestos que nos renovan aos catro.
Onte, paseo polo curruncho que nos leva a lembrar o ritmo pausado, os días longos, o sabor do peixe acabado de coller e de cociñar, o cheiriño da marea cando baixa, o pór do sol, a xente coa que nos entendemos...
As pequechas fanse grandes. Hai que aproveitar cada segundo coma se non fose haber outro.

Aprendendo a querer o que nos rodea