Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

8.3.15

Saíu o sol

E as raiolas nesta casa sempre animan moito.
Todo segue igual, quitado que pareza que me fichou wall street e que ninguén me dá visto o pelo. Nin eu mesma. Hai épocas así, ten unha xustificación e a maioría sábeo. Cando volva, volverei con máis enerxía e con máis historias para botar unha risa. Ten que ser.
Ultimamente véxoo case todo con máis perspectiva, iso é bo. E tamén aprendín que non fai falla dicirlle a alguén: estás ben equivocado, para que o estea. As historias son o que son.
Aínda que as cousas ultimamente teñen que ser a deshora e anotándoo na axenda, queda inaugurada oficialmente a temporada das pequenos xestos que nos renovan aos catro.
Onte, paseo polo curruncho que nos leva a lembrar o ritmo pausado, os días longos, o sabor do peixe acabado de coller e de cociñar, o cheiriño da marea cando baixa, o pór do sol, a xente coa que nos entendemos...
As pequechas fanse grandes. Hai que aproveitar cada segundo coma se non fose haber outro.

Aprendendo a querer o que nos rodea


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...