Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

4.6.15

Foi embora

Moitas, moitas, moitas cousas, a diario a tómbola da vida.
Sei que non comentei nada sobre as eleccións, sobre os pactos, as espectativas...
Teño o blogue descoidado e esquecido e ben que me pesa.
O cotián engóleme.
Ultimamente polo si ou polo non, parece que me volveu a afouteza e o sangue ás veas. Moita dose de realidade levo repartida nestas semanas.
E por fi xa, decisión tomada, fronte aberta... ensino, alá vou! Contentiña aínda que me sinta enferruxada.
E agora, sen nada que ver, deixo unha cancionciña que me encanta. O alenmar ao final é a miña debilidade. Quen non querería un Silvio ou un Zeca ao vivo!
Partillo para quen gostar!


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...