Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

18.7.15

I will survive

Non sei por onde escoaron estes primeiros días de xullo... pffffff... váiseme o tempo que é moito.
Dos poucos propósitos que tiña apenas cumprín ningún.
Sigo tendo pendente quedar con vagar cos amigos antes de que cadaquén colla o seu camiño no tempo das vacacións. Desta semana que entra non vou deixar que pase, poño a furrular a maquinaria en canto poida. Non se pode empezar as vacacións sen botarlle, polo menos, unha tarde de contos coa xente que queres.
Festival... estame pasando por diante o Resurrection, Ortigueira (por que non?... en fin, xa sei por que non)... e creo que vou quedar tamén sen Nordestazo. Este ano que pasaba de estar en Compos o 25 de xullo de boa gana para ver a Sés e a Siniestro e chéirame que hai un plan máis mundano á vista...
Pero o bo é que se me van as horas coas pequechas e iso é moito.
Pelexan coma nunca e todo é NON. Desde que me teñen ao seu dispor son máis rabudas comigo, probando a ver ata onde podo chegar, desafiando ata se cruzamos polas raias negras ou polas brancas.
Pero aínda me río con elas.
Teño mil cousas pendentes e perder o tempo, cousa á que non estou afeita, enérvame. Pero ao final, veñen elas para explicarme que non é perder o tempo, é vivir.
É certo ao final. As horas de parque e de piscina non me computan para nada, só para a vida.
Así que aí lle andamos, sobrevivindo e a ver o que pasa...
E agradecidísisisima con todas as persoas que me botan cables de todos os tipos. Sobre todo, por eses de confianza tan solidarios que me chegan ultimamente.
Non sei se os merezo, pero vou facer por merecelos. Ao final, sempre pasa coma nas cancións, o urxente non sempre é o importante.
Bo verán aos que teñades vacacións e aos que vos saian as tarefas polas orellas moita forza. E vivide!


7.7.15

As Sisargas

Moito me gusta miralas e remiralas. De lonxe, de preto. Con néboa, con chuvia, pola mañá, pola tarde, caendo a noitiña... E nunca fun deica alí!
Supoño que é unha imaxe que nunca se podería borrar da miña cabeza, unha desas que está aí ben dentro desde os tempos dos tempos.
Ao final volvo sempre ao mesmo punto. Agora de novo no punto de ter que inicialo todo, de ter que buscar de novo un sitio.
Ao final... péchase unha porta, ábrese unha ventá, aínda que a porta pechase dun hostión que me comeu os dez dedos das mans e as dez dedas dos pés. Hai que roelas.
Preguntábame unha compañeira se aprendera algo nestes últimos tempos que considerase sobre todas as cousas. Aprendín moitas cousas, moitísimas, case todas boas, e aprendín, sobre todas elas, que nesta vida hai que traballar con humildade, honradez e man esquerda.
Faltando calquera desas cousas, todo se desvaloriza.

Agora por diante moitos días de Sisargas e de esforzarse por unha versión mellorada de min mesma. Niso andamos. Creo que definitivamente este verán terei que embarcar ata as Sisargas! Merézoo!

E deixo un vídeo, porque ao final, a pesar de todas as pedras do camiño, de todos os atrancos que van xurdindo, ás veces naturalmente, ás veces con toda a mala hostia, eu sigo estando namorada da vida, sempre hai algo que che faga sorrir ata no máis inoportuno ou no máis inesperado.