Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

7.7.15

As Sisargas

Moito me gusta miralas e remiralas. De lonxe, de preto. Con néboa, con chuvia, pola mañá, pola tarde, caendo a noitiña... E nunca fun deica alí!
Supoño que é unha imaxe que nunca se podería borrar da miña cabeza, unha desas que está aí ben dentro desde os tempos dos tempos.
Ao final volvo sempre ao mesmo punto. Agora de novo no punto de ter que inicialo todo, de ter que buscar de novo un sitio.
Ao final... péchase unha porta, ábrese unha ventá, aínda que a porta pechase dun hostión que me comeu os dez dedos das mans e as dez dedas dos pés. Hai que roelas.
Preguntábame unha compañeira se aprendera algo nestes últimos tempos que considerase sobre todas as cousas. Aprendín moitas cousas, moitísimas, case todas boas, e aprendín, sobre todas elas, que nesta vida hai que traballar con humildade, honradez e man esquerda.
Faltando calquera desas cousas, todo se desvaloriza.

Agora por diante moitos días de Sisargas e de esforzarse por unha versión mellorada de min mesma. Niso andamos. Creo que definitivamente este verán terei que embarcar ata as Sisargas! Merézoo!

E deixo un vídeo, porque ao final, a pesar de todas as pedras do camiño, de todos os atrancos que van xurdindo, ás veces naturalmente, ás veces con toda a mala hostia, eu sigo estando namorada da vida, sempre hai algo que che faga sorrir ata no máis inoportuno ou no máis inesperado.


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...