Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

18.7.15

I will survive

Non sei por onde escoaron estes primeiros días de xullo... pffffff... váiseme o tempo que é moito.
Dos poucos propósitos que tiña apenas cumprín ningún.
Sigo tendo pendente quedar con vagar cos amigos antes de que cadaquén colla o seu camiño no tempo das vacacións. Desta semana que entra non vou deixar que pase, poño a furrular a maquinaria en canto poida. Non se pode empezar as vacacións sen botarlle, polo menos, unha tarde de contos coa xente que queres.
Festival... estame pasando por diante o Resurrection, Ortigueira (por que non?... en fin, xa sei por que non)... e creo que vou quedar tamén sen Nordestazo. Este ano que pasaba de estar en Compos o 25 de xullo de boa gana para ver a Sés e a Siniestro e chéirame que hai un plan máis mundano á vista...
Pero o bo é que se me van as horas coas pequechas e iso é moito.
Pelexan coma nunca e todo é NON. Desde que me teñen ao seu dispor son máis rabudas comigo, probando a ver ata onde podo chegar, desafiando ata se cruzamos polas raias negras ou polas brancas.
Pero aínda me río con elas.
Teño mil cousas pendentes e perder o tempo, cousa á que non estou afeita, enérvame. Pero ao final, veñen elas para explicarme que non é perder o tempo, é vivir.
É certo ao final. As horas de parque e de piscina non me computan para nada, só para a vida.
Así que aí lle andamos, sobrevivindo e a ver o que pasa...
E agradecidísisisima con todas as persoas que me botan cables de todos os tipos. Sobre todo, por eses de confianza tan solidarios que me chegan ultimamente.
Non sei se os merezo, pero vou facer por merecelos. Ao final, sempre pasa coma nas cancións, o urxente non sempre é o importante.
Bo verán aos que teñades vacacións e aos que vos saian as tarefas polas orellas moita forza. E vivide!


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...