Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

12.7.16

O demo aínda anda por aquí...

Canto hai que non nos vemos,
máis hai que non nos falamos.
Xa o camiño bota herba
por onde nós paseabamos...

Supoño que logo de tanto tempo sen escribir pasaron tantas cousas que todo parece un pouco sen sentido. Veño de saber do pasamento de Fernández Paz e iso encheume dunha tristura inexplicable, coma a de perder un amigo co que, polo si ou polo non, hai mil anos que non falas, pero que descobres que tiña un sitio no teu corazón máis grande ou máis fondo do que imaxinaras.
Non o coñecía persoalmente, e só intercambiaramos unhas palabras e uns pareceres grazas a este marabilloso mundo dixital que che permite interaccionar cun escritor que sempre citaches, recomendaches e do que gostaches... A vida é así. Marabillosa, por veces estraña e tamén ruín en ocasións.
Consólame saber que sei de certo que se sentía querido por tanta xente que por forza tiña que ser feliz, e iso non é algo que poida sentir calquera persoa. Agustín foi un exemplo de integridade e de amor pola lingua, sentiremos a súa falta.

Por outra parte, rematou o curso, abandonamos o Baixo Miño e alí deixamos amigos, experiencias e momentos que levaremos os catro no corazón. Algunhas fotos que agora revexo das nenas cos seus amigos son para morrer de amor. Tamén levarei a cada un dos meus titorandos na miña memoria. Obrigáronme a avaliar a vida desde 21 perspectivas diferentes cada día. E aínda que foi un esgotamento mental, ao final pagou a pena. Fixéronme medrar máis do que eles imaxinan. Oxalá as súas vidas poidan transcorrer felices e tranquilas, porque todos e todas son diamantes en bruto e poderán chegar onde queiran se conseguen esforzarse por alcanzalo.
Tamén levarei os meus compañeiros nunha axendiña. Aprendín moito de todos eles, compartín moitas preocupacións e, neste ano tan raro e tan lonxe dos meus, fixéronse da miña familia sen pensalo dúas veces.
Foi un marabilloso lugar ao que non quería ir, pero do que me custou partir.

Nesta incerta vida que nos ocupa aos docentes mochileiros, a ver onde nos leva o destino o curso que vén...

De resto... un pouco de todo. Cousas mellores e cousas máis complicadas e difíciles. Como lle contaba a unha compañeira que hai moito que non vexo, é mellor falarmos un día con tempo, a vida dáche algo cada día, ás veces mellor e ás veces peor, pero sempre algo.

Iso si, o esforzo coas linguas pagou a pena. Rematei todos os cursos que comecei, aprobei 5º EOI con boas notas, saquei o B2 por libre e incluso o C1 de lingua. Teño que dicir que tirei mellores cualificacións en portugués ca en galego. Seica non o comprendo moi ben... Sen ánimo de nada, queridos e queridas da EOI de lingua galega... por este camiño só colleitades "odiadores" da lingua, é inexplicable que galegofalantes, licenciados en filoloxía incluso, tradutores, profesores de lingua, etc., consigan certificar en linguas estranxeiras e se dean por vencidos co galego... un pouco de cordura... Nin pasalas todas, nin poñer uns exames tan encerellados que saias deles pensando que calquera das respostas que non sinalaches tamén poderían estar ben... É a miña humilde opinión. Igual ca os sistemas de oposición, tamén cumpría revisar os sistemas de avaliación para certificar as linguas.

E agora o verán por diante. Así. Sen horarios pero con moito por facer. Isto nunca para. Aínda que a auga baixe amodiño, a pedra de moer aí segue.
Como obxectivo, só vivir. E atopar a felicidade no cativo e no cotián. Que diso se trata...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...