Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

24.8.16

Realidade versus realidade

Agosto toca fin. Xa sei, estou ata a rabiza do tema de que por fin se nos acaban as vacacións aos que nos dedicamos á docencia (canto boto a faltar os memes con cara de noxo na vida real). Non vou expoñer aquí un alegato a favor do corpo docente. Quen non o quere entender, non o entende.
Só digo que nesta vida, nada é regalado.
Vou aforrar tempo en todo o demais, outro día con máis gana explico aquí a parte que esa xente non ve ou non quere ver.
O caso é que ao final pillamos as tres mulleriñas da casa algo que aínda non sabemos o que é. Empezou como tose, arrefriado de verán, farinxite, larinxite... e seguimos probando tratamentos porque non hai xeito de sacalo de enriba.
Así que non acampamos, por non saber se iría a peor, ou se a noite se faría máis longa fóra da casa e quedando sen respiración a cadora.
Así que non descansei nin durmín ben. Obxectivo 1 sen cumprir

Ademais, enfangueime cun choio que pensaba que me levaría pouco e ao final faime facer xornadas laborais bastante intensas. Tiña moita máis "chicha" da que prevía e estame levando moito do tempo que ía dedicar a ler.
Así que non lin por pracer todo o que teño na cola. Obxectivo 2 sen cumprir

Non vou esquecer que coa lectura ía acompañada unha boa hamaca á sombriña no noso futuro lugar de felicidade. Ao final o lugar de felicidade segue sendo as mesmas pedras estragadas e cheas de humidade e a mesma tella con amianto. Nada que ver coas fotos de Pinterest que xa proxectara sobre el.
Obxectivo 3 sen cumprir

Tampouco me deu moito tempo de quedar con ninguén. Tal como está o tema tose, non vou embarcarlle as churumbelas a ninguén por aí. Xa dabondo teñen. Tampouco eu estou con moita gana.
Obxectivo 4 sen cumprir

O meu firme propósito de ser boezinha por riba de todo estame custando un carallo cumprilo. Eu son rabuda por natureza, inda que me empeñe non selo. As cousas que me fan mal vénseme na cara e tería que facer un intensivo de teatro para que non se me notasen. Hai xente que non merece que a queira, aínda que vexa que xa dabonda penitencia están carrexando con ser como son e co que lles pasa na vida. Ais. Este obxectivo non sei se continuar intentándoo ou riscalo da lista, que total, ao final as que se queiman son as miñas enerxías e xa unha vai sendo señora maior...

Inda con todo, a realidade anódina déixame conversas marabillosas con xente estupenda, ver como van razoando as churumbelas, con todas as súas ocorrencias, os meus sobriños coa vida toda por diante e con tanta enerxía desde a mañá á noite, os amigos que van asomando de cando en cando por diferentes vías e pequeniñas cousas que te fan sentir viva e con  ganas de vivir.

E os obxectivos, os que se poida, ímolos procrastinando... Que o inverno é longo e tampouco é apuntar tan alto.

Iso si. Creo que vou tentar o das opos. Así que se algún preparador me le e me quere guiar... Acepto propostas de bo grao. Prometo non procrastinar.

8.8.16

Provisionalmente provisional aprovisionémonos!!

Xa temos destino provisional, a ver se con sorte non piora e este curso durmimos na casiña todas as noites, bra-va!!!!
Teño o blog moi descoidado, seino, e moitas outras cousas tamén, comecemos polo propio pelo que medra polo corpo (cabeza, tronco e extremidades) e acabemos por moitas outras cousas que nin nomeo porque me dá o arreghicho.
Síntoo moito xentiña do mundo, son unha prosma de baixón. As forzas que me acompañaron para moitas outras frontes abandonáronme coma un cadáver a mercé dos preeiros que me veñan furar a barriga.
Pasan os días e o inmobilismo aquí me ten presiña, empalmando un día con outro sen outro horizonte que vivir, que xa dabondo é.
Xa sabedes que me pasaron moitas cousiñas do nososiñor nestes últimos tempos e que en fin, iso tiña que pasar a factura nalgún momento.
Estou facendo exame de conciencia para poñerme a andar e no que resta de vacacións dar máis mostras de que non me aparasitei definitivamente.
As pequerrechas están feitas dous conguitos, todo o día na praia e na auga. Iso si, contaxiáronse do meu tuzarismo, agora xa nin saúdan a xente pola rúa. Estamos nunha batalla que imos perdendo. Canto máis nos amola, máis o fan. Xa non queren falar por teléfono, saír en vídeos, saír en fotos, dialogar con alguén que non sexa do seu estrito interese... Dúas terroristas sociais é o que son ultimamente. E nós teremos que roelo. É o que hai.

E pouco máis que contar. Facendo as contas da vella para o curso que inicia, intentando malabares coas circunstancias de que probablemente non teñan bus escolar e con total seguridade non teñamos comedor, unha delas entrou na escola de música, a outra non... E así todo :____________
Problemas do primeiro mundo, como di o outro. Que se o pensas, dá vergoña contalo.

Un bico a tod@s, oxalá o verán vos estea proporcionando bos momentos. Lembrade que se vos volvedes zulús, non manquedes a ninguén polo camiño, ou, polo menos, poñédelle remedio en canto teñades a ocasión.