Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

29.5.17

TODO É (A)NORMAL NO NOSO MUNDO VIRTUAL (artiguiño)



O meu alumnado deste curso é da cidade. E séntese identificado co castelán. É a súa lingua materna (ou unha delas) e habitual, e o bilingüismo de iure do que deberían estar gozando e tirando beneficios non se dá de facto. O seu é un semilingüismo moi pobre na lingua que non empregaron nunca para as funcións básicas: as relacións comunicativas familiares e sociais.
Nas primeiras semanas de traballo afixen o oído a escoitar sentenzas agramaticais e a cabeza a trazar estratexias para ir facendo en positivo. Pois, por riba de mel, filloas, e o semilingüismo non viña só –nunca vén–, senón que gozaba do amor e da compaña das barreiras psicolóxicas que constrúe o desprestixio –máis ou menos fragrante ao que someten a coitada da lingua nos diferentes seos afectivos e familiares– e que lles impedían soltarse no seu contexto cotián.
E entón naceu ela. Así coma unha flor inocente no medio dun prado enorme, e nin de lonxe podía prever eu a revolución que ía supor.
Ela abriu novos horizontes que, doutro xeito, non serían abertos e, de maneira natural e sen forzar, foi coma unha porta a outra realidade. Unha porta que abrimos algunhas horas á semana e que supuxo o experimento sociolingüístico máis ilustrativo xamais ao meu alcance.
A aula virtual. A nosa auliña virtual. Nela eu son un deseño con avatar de cando tiña vinte quilos menos e máis forza para todo e eles son cans, gatos, bigotes, melenas e todo o que soñan ser. Proxectáronse libremente. O noso alter ego só ten como consigna seguir as instrucións do día para o traballo académico, relacionarnos con respecto e moderación, seguir certas regras de cortesía para que ninguén se sinta cohibido e, condición sine qua non, as interaccións, por moi espontáneas que as sintamos, na nosa lingua.
E seis meses despois o resultado é que si. Funciona. Os comentarios son respectuosos e corteses. Na nosa lingua. Os traballos e as lecturas séguense sen dificultade, pregúntase, indágase. E ás veces pasamos do texto á voz. E sae ben. E despois ao vídeo. E tamén todo vai ben, ninguén se sente estraño nin raro. E a preocupación pola calidade comeza tamén a pairar sobre eles, a proxección quere ser impecable, se pode ser...
E aos poucos na nosa aula virtual o mundo en galego xa é o normal, e, non vou apoñerme logros que non tirei, tamén comeza a ser, timidamente, máis espontáneo na aula de verdade, na que tamén falamos, lemos, comentamos e argallamos. Moi pouquiño a pouco.
A vergoña ou reparo que sentían por invadir eses usos reservados para o castelán co galego, no noso mundo virtual non se dá. Non naceu fanado o contexto, a lingua propia desta república asumiuse sen máis. E mesmo algúns van considerando que talvez non estea mal iso de ser bilingües e ir mellorando as destrezas que fallan naturalmente, sen pudores que nos couten.
E a miña floriña do prado, humildiña, deume, sen querelo, azos para afrontar a desoladora circunstancia de ter que impartir na aula o que tiña que ser o perfeccionamento dunha lingua propia tal coma se fose unha segunda lingua estranxeira. A miña aula querida, que me quita quilos e pedras no camiño para este meu día a día de docente sen fronteiras.

Este artiguiño escribino para presentalo aos artigos normalizadores, pero había un moito mellor e moi interesante que me alegro infinito que gañase, porque necesitamos referentes, e persoas que exerzan profesións de prestixio que usen normalmente e naturalmente a lingua, e que, ademais, contribúan á normalización da lingua no país.
Como xa o tiña escrito, deume por deixalo por aquí, por se a alguén lle interesa. Este ano saíu así a cousa, funcionou esta estratexia con estes grupos concretos, se cadra, con outros grupos, noutro momento, xa non funciona... sempre en movemento, sempre buscando o camiño!

27.5.17

Can I panic now??????

Iso, estamos en xuño e o que levo feito non chega nin para comezar. Vergoña de min que non souben aproveitar mellor o tempo.
Este curso tamén me roubou moito. Viaxar a diario dúas horas, madrugar tanto, facer tantas cousas novas cos rapaces que requirían unha boa dose (por usar un eufemismo) de min...
Os resultados, coma sempre, hanse ver co tempo, e talvez eu non os verei, pero han estar aí e aférrome a iso.
Este curso batín co departamento máis riquiñísimo que nin podería imaxinar. As miñas compañeiras de departamento son para querelas a todas catro infinito. Nunca me sentín tan aprezada e respectada no meu traballo, nunca unha crítica destrutiva, sempre achegando, sempre construíndo con ilusión e con positivismo.
Vounas botar de menos moitísimo cando remate o curso, a verdade, creo que gañei catro amigas para moito tempo. Fixeron que o meu pozo sen fondo deste ano tivese ata alegría nel.
Polo resto, pois botándolle horas, horas que non chegan a nada. Non se pode volver facer a carreira enteira nuns poucos meses, é inviable, así que será o que será.

Esta noite, na que apenas durmín, si, xa cheguei a ese estadio de insomnio, nerviosismo e tolemia xeral que tiña que acabar chegando si ou si, pois iso, esta noite, houbo un momento en que soñei en que por fin atopaba o momento para aclarar un episodio que deixei aí atrás esborranchado. Un amigo meu moi sabio sempre dicía que o que nos preocupou debemos resolvelo, porque se non é fonte de malestar nalgún momento. E si. Non ten importancia. Non é nada grave, e sei que non paga a pena nin remexelo, pero aí quedou, coma unha feridiña que non che dá curado nin co tempo.

Tamén soñei que facía mil exames. Que non tiña DNI. Que non atopaba o insti no que se facían as opos. Que perdía as notas dos rapaces xusto antes de ter que dárllelas...

Así e todo, os meus alumnos son ben paveros e de cando en cando chéganme mensaxes á aula virtual: vamos, Luz, confiamos en ti!, ou Hahahahaha, profe, son as 12 e aínda estás aí dándoo todo, sorteeeee!!!!, e así todos, entre cachondeándose de min porque teño que estudar e sendo sinceros na súa forza positiva para min... Cando me vían na biblioteca tantas horas sen erguer o cu alucinaban, creo que, sen querelo, demostreilles que non hai gozo sen esforzo, e aínda co esforzo ás veces non hai gozo ningún...

Creo que me gusta tanto o meu traballo, a pesar de todo, que non sabería facer outra cousa. Por iso me dá tanto medo todo e por iso me bloqueo. Ás veces o mundo, non é falsa modestia, quédame grande de carallo...

O caso, hoxe metida entre prácticas que me saen xa polas orellas deume por poñer fado. Non sei como se pode vivir sen coñecer a Ana Moura, e menos sen adorala. Pero hoxe déixovos unha de Mariza, a ver se é verdade que o melhor de min está por chegar :D :D :D Marabillosa...